ชื่อหนังสือ: คนกรุงเก่าเล่าเรื่อง
ผู้เขียน: มาโนช พุฒตาล
พิมพ์ครั้งแรก: มีนาคม 2554
ราคา: 180 บาท
คำนำ
เมื่อผมอ่านหนังสือมากๆ ผมก็ได้เป็น ‘นักอ่าน’ แล้วถ้าผมเขียนหนังสือเยอะ ผมจะได้เป็น ‘นักเขียน’ ด้วยไหม
ป. อินทรปาลิต แต่งนิยายชวนหัวเราะเขียนต่อเนื่องนานนับยี่สิบปี ใครๆ ก็รู้จัก พล-นิกร-กิมหงวน-ดร.ดิเรก ตัวละครเอกของเขาที่สร้างความครื้นเครงทั่วบ้านทั่วเมือง นักอ่านเริงรมย์รู้จักเขาดี ป.อินทรปาลิตให้ทรรศนะว่านักเขียนตามที่เขาพอจะแยกประเภทมีอยู่ด้วยกัน 5 ชั้น คือ
1. ชั้น อะ = อดิเรก
2. ชั้น อา = อาชีพ
3. ชั้น อิ = อิสระ
4. ชั้น อี = อีหลุยฉุยแฉก
5. ชั้น อึ = ป.อินทรปาลิต
ท่านให้สัมภาษณ์ว่า “ได้แก่ตัวผมเอง ชั้นอึนั่นแหละ”
ต.ผ.ป.ด. ตอนผมเป็นเด็กแอบอ่านพล นิกร กิมหงวน ในมุ้งแล้วกลั้นหัวเราะไม่อยู่ อ่านคนเดียวหัวร่อคนเดียวอย่างกับคนบ้า ต่อมาโตขึ้นก็อ่านนิยายจีนกำลังภายในแบบวางไม่ลงจนสว่างคาตา จึงพิเรนทร์เอาไปดัดแปลงแต่งเป็นนิยายจีนกำลังภายในสไตล์ทะลึ่งหยาบโลนให้เพื่อนๆ ในห้องเรียนอ่านเล่นเรื่องหน่อหลันเซี่ยวป่วย ต้นฉบับสาบสูญไปแล้ว พอเรียนจบมาทำงาน ทำนิตยสารบันเทิงคดี (2532-2539) ก็ลองเขียนนิยายอนาคตเรื่องไกล เลือดตกใน เขียนไว้หลายตอน แล้วก็หยุดไปเฉยๆ งั้นแหละ...หมดมุขมั้ง พอดีบันเทิงคดีเจ๊ง ก็เลยเลิกไปเลย
กลับมาเขียนอีกทีก็เพราะพี่ชายผม-ดำรง พุฒตาล ให้งานผมเขียนบทความ...แปล...ท่องเที่ยว...เล่าเรื่อง สุดแท้แต่ผมจะอยาก ลงในนิตยสารคู่สร้างคู่สม เขียนบ่อยๆ เข้าก็เลยมีเรื่องรวบรวมได้เยอะ แต่ก็เป็นประมาณ “ชั้นอีหลุยฉุยแฉกนั่นแหละ”
อีกอย่างคือ บางทีก็มีแฟนๆ นิตยสารบันเทิงคดีเวลาพบหน้ากันไม่รู้จะคุยอะไรก็ถามว่า “เมื่อไรพี่จะทำหนังสืออีก?” ผมก็ตอบว่า “เดี๋ยวนี้แม่ค้ากล้วยแขกเขาเลิกใช้ถุงกระดาษแล้ว ผมก็เลยไม่กล้าทำหนังสืออีก” คนถามก็จะรีบเดินจากไป
คือผมนั้นเป็นคนชอบเล่าเรื่อง ชอบมาตั้งแต่พูดเป็นและชอบเล่ามันแทบจะทุกรูปแบบ เล่าบนโต๊ะอาหาร บนเตียงนอน เล่ารอบกองไฟ บนเครื่องบิน บนรถไฟ ขี่จักรยานไปเล่าไปก็เอา ยกเว้นเล่าบนเรือเพราะเสียงเครื่องยนต์ดังเกิน คอแหบคอแห้งเปล่าๆ เล่าออกโทรทัศน์ วิทยุ เล่าเป็นเพลง ผมก็ทำ แล้วก็เล่ามันทุกเรื่อง ทั้งตลก...ลามก...เศร้าซึ้ง...ตื่นเต้นผจญไพร เรื่องเพลง หนัง นิทาน ละเม็งละคร เอามันหมด เล่าจนมีเรื่องกับวงเหล้าข้างๆ ก็ยังเคยมาแล้ว อีหลุยฉุยแฉกจริงๆ
ไม่เล่าแล้วอกจะแตก
ผมจึงต้องหาทางเล่าเรื่อง
ทางอินเทอร์เน็ตหรือ...ไม่คุ้น...ไม่ถนัด และไม่ชอบ
เพราะฉะนั้น แม้นกระแสแม่ค้ากล้วยแขกจะเลิกใช้ถุงกระดาษกันแล้ว ก็ต้องขอเสี่ยงกันอีกครั้งแล้วล่ะครับ
- มาโนช พุฒตาล -
22 กุมภาพันธ์ 2554
