ชื่อหนังสือ: ในพระปรมาภิไธย ประชาธิปไตย และตุลาการ

ผู้เขียน: ปิยบุตร แสงกนกกุล

พิมพ์ครั้งแรก: กุมภาพันธ์ 2552

ราคา: 180 บาท

สั่งซื้อหนังสือได้ที่นี่

คำนิยม

อาจารย์ปิยบุตร แสงกนกกุล เข้าเป็นอาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในช่วงที่ผมกำลังจะออกมาเป็นตุลาการศาลปกครอง จึงได้มีโอกาสร่วมงานกันในระยะสั้น ๆ  และผมอาจจะเคยสอนกฎหมายรัฐธรรมนูญให้ด้วยหรือไม่ก็แน่ใจ ต้องให้เจ้าตัวยืนยัน เพราะสมัยที่ผมสอนวิชากฎหมายรัฐธรรมนูญระดับปริญญาตรีนั้น คณะนิติศาสตร์ได้แบ่งนักศึกษาออกเป็นสามกลุ่ม และจัดอาจารย์เข้าสอนในแต่ละกลุ่มไม่ซ้ำกัน เรื่องอย่างนี้ต้องให้คนที่เขาเป็นลูกศิษย์ยืนยัน คนเป็นอาจารย์ไม่พึงไปเที่ยวทึกทักว่าใครต่อใครเคยเป็นลูกศิษย์

ที่ต้องเขียนออกตัวไว้เป็นเบื้องต้นเช่นนั้นก็เพราะว่า เมื่ออาจารย์ปิยบุตรขอให้ผมเขียนคำนิยมในหนังสือรวมบทความเล่มที่ท่านถืออยู่ในมือนี้ ผมมีความยินดี เต็มใจ และรู้สึกเป็นเกียรติที่จะเขียนให้ด้วยความนิยมในภูมิความรู้ ความพยายามในการค้นคว้า และความกล้าหาญในการแสดงความคิดเห็นทางวิชาการอย่างตรงไปตรงมาของอาจารย์ปิยบุตร มิใช่ด้วยความเกรงอกเกรงใจในฐานะเพื่อนร่วมงาน หรือในฐานะศิษย์อาจารย์ อันจะทำให้เป็นคำนิยมที่เขียนด้วยฉันทาคติ

ผมได้ติดตามงานเขียนของอาจารย์ปิยบุตรมาโดยตลอด ทั้งที่เผยแพร่ในเวปไซท์ (ราชบัณฑิตยสถานคงต้องช่วยหาคำไทยที่จะถ่ายทอดคำนี้แล้วละ) และในหนังสือพิมพ์ประชาชาติธุรกิจ ยังไม่นับทัศนะที่แสดงผ่านแถลงการณ์ ซึ่งเป็นการร่วมลงนามของอาจารย์นิติศาสตร์ห้าคน (รศ.ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ และคณะ) รู้สึกดีใจที่ได้เห็นอาจารย์รุ่นใหม่เป็นตัวของตัวเอง เคารพในความคิดเห็นของตนเอง (คือไม่เปลี่ยนแปลงความคิดเห็นของตนเองไปตามความเกรงใจหรือเพราะเห็นว่ามีคนจำนวนมากคิดต่างออกไป) และกล้าที่จะเผยแพร่ความคิดเห็นของตนเองที่ขัดแย้งกับความเห็นของคนอื่น ๆ  ทำให้อุ่นใจว่าอย่างน้อยระบอบประชาธิปไตยของไทยเรายังพอมีความหวังได้บ้าง และสถาบันวิชาการคงจะไม่สิ้นไร้นักวิชาการที่ตรงไปตรงมาต่อหลักวิชาและความรู้ที่ได้เล่าเรียนมา

บทความต่าง ๆ ของอาจารย์ปิยบุตรที่รวบรวมอยู่ในหนังสือเล่มนี้ เป็นบทความที่วิเคราะห์ปัญหารัฐธรรมนูญ (องค์กรตุลาการกับประชาธิปไตย,พระราชดำรัสของพระมหากษัตริย์ในระบอบประชาธิปไตย, หยุด แสงอุทัยกับหลัก “The King can do no wrong”, กฎมณเฑียรบาลกับรัฐธรรมนูญ)  การเมือง (อำนาจนอกรัฐธรรมนูญกับการแทรกแซงในนามของกฎหมาย,เลือกตั้ง ๒๓ ธันวาฯ, ใบเหลือง ใบแดง กกต. และศาลฎีกา) และกฎหมายมหาชน (บางเรื่อง) ของไทย ได้อย่างน่าสนใจ ทั้งยังได้นำประสบการณ์ในบางเรื่องของต่างประเทศมาวิเคราะห์ให้ดูด้วย (ตุลาการวิบัติ ประสบการณ์ของฝรั่งเศส, ยุบพรรคในต่างประเทศ) นับว่าเป็นประโยชน์อย่างมาก โดยเฉพาะในยุคที่หลายต่อหลายคนเรียกร้องหรือสนับสนุน “ตุลาการภิวัฒน์” โดยไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วสิ่งที่ตนเองพูดถึงนั้นคืออะไร

หวังว่าอาจารย์ปิยบุตรคงจะรักษา ”ไฟ” ในทางวิชาการเช่นนี้ไว้ได้ตลอดไป เพื่อจะได้ผลิตผลงานวิชาการที่เที่ยงตรงและเป็นประโยชน์เช่นนี้อีกในอนาคต

วิษณุ วรัญญู

ตุลาการศาลปกครองสูงสุด