DAWN เป็นสาวน้อยอายุ 17 เธอสวมแหวนสีแดงแสดงสถานะว่าจะรักษาความบริสุทธิ์ของตัวเองไปจนกว่า ‘จะถอดแหวนวงนี้เพียงเพื่อสวมแหวนแต่งงานเท่านั้น’ DAWN เข้ากลุ่มปฏิญาณในเรื่องนี้ หนำซ้ำยังโดดเด่น

มูอัลลัฟ ( ภาณุ อารี, ก้อง ฤทธิดี, กวีนิพนธ์ เกตุประสิทธิ์) : ชีวิตรักของสองเรา

OTTO : OR UP WITH THE DEAD PEOPLE (BRUCE LABRUCE / 2008) : ซอมบี้ที่รัก หมายเหตุ: บทความนี้เปิดเผยเนื้อหาส่วนสำคัญของภาพยนตร์
แล้ว OTTO ก็ฟื้นจากความตาย! เขาลุกจากหลุมศพออกมาเดินท่อมๆ ไปตามถนนไฮเวย์ กินซากสัตว์ตายอย่างเสียไม่ได้ เขาจำเรื่องราวชีวิต-ก่อนความตาย-ได้ไม่มากนัก นอกจากภาพวันหวานของเขากับคู่รักหนุ่มหล่อที่วูบไปวูบมา สลับกับภาพร้านขายเนื้อชวนขยะแขยง (เขาเชื่อว่าก่อนตายเขาเป็นมังสวิรัติ มันจึงทำใจลำบากที่ต้องกินเนื้อ) เขาโบกรถเข้ามาในเมืองด้วยผิวซีดเผือด ดวงตาไร้แวว และปากที่เปื้อนเลือด ถูกรุมทำร้ายจากแกงค์กวนเมือง จนในที่สุดเขาก็เจอกับป้ายประกาศรับสมัครนักแสดงที่เล่นเป็น เอ่อ..ซอมบี้! ในอีกที่หนึ่ง ชายหนุ่มเดินกลับบ้านเดียวดายในความมืด สวนเข้ากับคนหนุ่มท่าทางประหลาดหน้าอพารต์เมนท์ เขาคายกุญแจจากในปากไขเปิดประตูเข้าไป พบคู่รักชายนอนตายกลายเป็นศพอยู่ในครัว ยังไม่ทันจะทำอะไรคู่รักชายของเขาก็ฟื้นตื่นจากความตายแล้วตรงเข้าฉีกกินเนื้อของเขาทั้งเป็น หากระหว่างการกินไส้อย่างเมามันนั่นเอง เขาก็ฟื้นตื่นจากความตาย ทั้งคู่กอดจูบกันกลางกองไส้ไหลเลื่อนเปื้อน จากนั้นพวกเขาก็มีเซกซ์กัน โดยสอดใส่เข้าทางช่องท้องที่เพิ่งแหวกไส้มากินเมื่อกี้!!!!! อย่าเพิ่งช๊อค เพราะนั่นเป็นเพียงฉากเปิดของ UP WITH THE DEAD PEOPLE หนังซอมบี้ขาวดำสุดเก๋ ของผู้กำกับหญิง MEDEA YARN เธอมีคู่รักหญิงเป็นสาวที่อยู่ในยุคหนังเงียบตลอดเวลา (ทุกฉากของเจ้าหล่อนจะปรากฏในลักษณะหนังเงียบ เธออยู่ในภาพขาวดำดนตรีกรุ๋งกริ๋งและเมื่อเอื้อนเอ่ยวจี หนังจะต้องขึ้นคำพูดในฉากต่อมา โดยฉากเปิดตัวนั้นเจ้าหล่อนบอกว่า มาหาช้าเพราะแทกซี่ไม่ได้ยินสิ่งที่หล่อนพูด!!!) และกำลังทำหนังเกย์ซอมบี้ซึ่งเธอเรียกมันว่า PORNOPOLITIC! และระหว่างที่ตามหานักแสดงสมทบนั่นเองเธอได้จ้าง OTTO ( ที่เป็นซอมบี้จริงๆ ) มาเล่นเป็นซอมบี้ในหนังของเธอ!!!!

JOSE LUIS GUERIN / 2007 ภาพยนตร์เรื่องนี้จะฉายในเทศกาลภาพยนตร์กรุงเทพ 23-30 กันยายน 2551 ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่นี่ครับ www.bangkokfilm.org
เริ่มต้นจากในความมืดของโรงแรมแปลกหน้า เงาของกรอบหน้าต่างที่ทาบทับและเลื่อนไหลไปยามสาดต้องแสงไฟจากหน้ารถในความมืด วูบปรากฏเคลื่อนไหวเชื่องช้าแล้วลาลับ ในห้องหับอันมืดทึมนั้น ชายหนุ่มนั่งนิ่งยาวนานอยู่บนเตียง ทิ้งมือไว้บนหน้ากระดาษเปล่าบนเข่าที่ชันขึ้น เพ่งจ้องเงาเลื่อนไหลไหววูบนั้น ไขว่คว้าแรงบันดาลใจสำหรับบทกวีสักบท รูปร่างเส้นสักรูป หรือสักเรื่องราวกลางความเงียบเชียบในดินแดนแปลกถิ่น นี่คือค่ำคืนแรกของเขา และในยามเช้า เขาออกไปเดินเล่นรอบๆ เมือง อาคารเก่าแก่ แม่น้ำ ร้านค้า อพาร์ทเมนท์ ร้านกาแฟ เขาเอาแต่จ้องมอง พยายามคว้าจับอากาศ สรรพสำเนียง และสาวงามลงมาบรรจุในสมุดบันทึกของเขา ซึ่งมีแต่เพียงภาพร่างของผู้คน เรื่องราวที่ขึ้นต้นเอาไว้เพียงไม่กี่คำ ดินสอดำลากเส้น ดวงตาเขม้นมอง จนเขาพบเธอท่ามกลางผู้คนมากมาย หญิงสาวคนนั้นนั่งอยู่หลังกระจก เป็นคล้ายๆ ภาพสะท้อนของบางสิ่ง กลางเสียงไวโอลินที่เล่นกันริมถนน เขาจ้องมองเธอและลุกตามเธอไป เฝ้าติดตามเธอผู้เดินทอดน่องท่องไปทั่วเมือง เขาคิดว่าเธอคือหญิงสาวที่เขาเคยพบเมื่อหกปีก่อน ขณะหนึ่งเขาขานเพรียกเรียกชื่อเธอ ซิลวี แต่เธอไม่ตอบคำ เธอเดินนำ เขาเดินตาม เดินเท้าท่องไปในเมืองแห่งเธอ