เกือบลืมไปเลยว่ามีหนังสือของ เรย์มอนด์ แชนด์เลอร์ (Raymond Chandler) อยู่ที่บ้าน 4 เล่ม แต่แทบไม่เคยหยิบมาอ่านจริงจัง ยกเว้นเล่ม Poodle Springs ที่เขาแต่งไม่จบเพราะตายก่อน แล้วได้ โรเบิร์ต บี. ปาร์คเกอร์ มาแต่งต่อให้ จำเรื่องราวไม่ได้ อ่านมา 25 ปีแล้ว จำได้อย่างเดียวว่าให้บรรยากาศการเชือดเฉือนหักหลังแบบหนังแนวฟิล์มนัวร์ดี และที่สำคัญให้รายละเอียดชีวิตจิตใจและความมีศักดิ์ศรีของนักสืบแบบลูกผู้ชายได้ดีมาก 

 21 กรกฎาคม ถึง 25 กันยายน 2554

ชั้น 8  หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร

ดังที่ พจมาน สว่างวงศ์ แจ้งไปในบทความตอนก่อนหน้านี้  ขณะนี้ทีมงานฟิล์มไวรัส กำลังก้าวเข้าสู่เฟสสองของการรณรงค์ “ปฏิบัติการหนังโดมิโน่ 4 สหาย” เชื่อมสัมพันธ์ระหว่างนักเขียนชั้นนำของแวดวงวรรณกรรมและคนในวงการทำหนังสั้น

น่าสมเพชที่หลายคนเข้าใจว่าวงการหนังไทยกำลังก้าวเข้าสู่ยุคที่รุ่งเรือง วัดจากชื่อเสียงของหนังเรื่องโน้นเรื่องนี้ที่ออกไปกวาดรางวัล สร้างชื่อเสียงให้ประเทศชาติกันมากมาย

แต่เราจะเข้าใจว่านั่นคือความสำเร็จที่แท้จริงได้อย่างไร ในเมื่อเงินทุนก้อนหลักนั้นไม่ใช่เงินไทยเลย และที่ได้รับบ้างก็เป็นเศษเสี้ยวก้อนเล็กซึ่งพ่วงมาตบท้าย ขอเพียงให้เออออพอปะหน้าได้ว่า นี่หนังจากประเทศไทยนะยะ

หลังการเดินทางอันยาวไกล วันนี้ “ที่รัก” กำลังอยู่ในสายประกวด Tiger Awards Competition ของ International Film Festival Rotterdam 2011 โดยต้องแข่งขันกับหนังอีก 13 เรื่องในสายเดียวกัน และจะ ยังคงเดินหน้าต่อไปสู่ Deauville Asian Film Festival ที่ฝรั่งเศสในเดือนมีนาคม ตามมาติดๆ ด้วยการฉายโชว์ที่ Hong Kong International Film Festival ผมได้แต่หวังว่าพวกเขาจะกลับบ้านมาพร้อมกับข่าวดี

สิ่งที่เป็นความชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่เบื้องลึกของหัวใจมนุษย์นั้น มันมีอยู่จริง และมันจะค่อยๆ สำแดงอานุภาพของมันเมื่อเวลาและโอกาสของมันมาถึง วิญญาณแห่งความเลวร้ายนี้มันจะแฝงอิทธิฤทธิ์ของมันอยู่ในรูปของการทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่มีการคิดคำนึงใดๆ ทั้งสิ้น และเมื่อถึงจุดสุดยอดแล้ว มันก็จะไม่เหลืออะไรไว้ให้ล้างผลาญทำลาย

บุญส่งเกิดที่อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย และครอบครัวของเขามีอาชีพเป็นชาวนา เขาตามความฝันที่อยากจะเป็นเหมือน “สรพงษ์ ชาตรี” ดารานักแสดงในดวงใจโดยการเข้ามาในกรุงเทพฯ ลงเอยด้วยการศึกษาที่ภาควิชาการละคร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  และทำไปทำมาติดใจเสน่ห์ภาพยนตร์แทน

นั่งนึกนอนนึก เอาไงดีว้า ไอ้เราก็ค่ายหนังสือเล็ก ๆ ครั้นจะรอให้ช้างมาโปรโมท “นารีนิยาม” ก็คงรอเก้อ ครั้นจะอยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรก็ชวนรู้สึกท้อแท้ใจ หมดเรี่ยวหมดแรง เพราะทุ่มเททำกันออกมากว่าจะเป็นหนังสือแต่ละเล่มนี่เหนื่อยจัง แล้วพอหนังสือออกมาแล้วก็ยิ่งเหนื่อยกว่า คิดไปต่างๆ นานา จะมีคนอ่านไหม หนังสือจะขายได้หรือเปล่า

เลยคิดว่าน่าจะสัมภาษณ์อะไรคุณบอกอดีกว่า ไม่เชียร์กันเองแล้วจะรอเจ๊ดันที่ไหนได้อีก 

Remember What You Have Done In 24 Hours? ซึ่งจัดแสดงไปเมื่อวันที่ 24-เป็นโปรเจ็กต์งานเต้นรำร่วมสมัยของกลุ่มนักเต้นชาวไทยมากความสามารถ แต่อาจไม่เป็นที่รู้จักกันดีนักในบ้านของตัวเอง นอกจากนี้ยังมีศิลปินจากประเทศสวิสเซอร์แลนด์ และฝรั่งเศสมาร่วมสร้างสรรค์การแสดงชุดนี้ด้วย

รางวัลใดในโลกหล้า รวมถึงรางวัลปาล์มทองเมืองคานส์ ปีที่ 63 ซึ่งเป็นเกียรติยศสูงสุดของเวทีประกวดหนังสากลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งมอบให้ “ลุงบุญมีระลึกชาติ”  ของเจ้ย – อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล นั้นไม่ใช่เรื่องปาฏิหาริย์  ทั้งยังไม่ได้ช่วยเปลี่ยนคุณศัพท์ให้แก่นแกนของตัวหนังขยับขึ้น ขยับลงไปตามกระพือพัด   เพราะเพชรแท้ย่อมไม่กลัวเพชรเทียม ที่สำคัญนักวิจารณ์ และคอหนังนานาชาติวางใจในตัวเจ้ยมาตั้งแต่คราวที่เบิ้ลรางวัลรองจากคานส์ไปสองครั้งด้วย “สุดเสน่หา” และ สัตว์ประหลาด!” (พิสูจน์ได้จากเสียงเฮสนั่นเวทีประกาศผล)

ทันทีที่ทราบข่าวว่างานแสดงศิลปะชุด Primitive ของคุณอภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล จะมาเปิดการแสดงที่เมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ ระหว่างวันที่ ๒๔ กันยายน – ๒๙ พฤศจิกายน ศกนี้ ผู้เขียนก็รีบจับจองตั๋วรถไฟเตรียมตัวเดินทางไปร่วมชมการแสดงในทันที โดยได้เลือกวันที่คุณอภิชาติพงศ์จะเดินทางมาบรรยาย masterclass เล่าถึงที่มาที่ไปรวมทั้งแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงาน

bookvirus กลับมาอีกครั้งคราวนี้กับ 3 เรื่องสั้นแปลคัดสรรในแต่ละเล่ม

เพื่อให้เข้ากับนโยบายเศรษฐกิจพอเพียง (ขาดมือ) bookvirus 04 และ 05 จึงปรับกระแสทันแฟชั่นด้วยการลดจำนวนพิมพ์ลง จากเล่มที่แล้ว bookvirus ฟุ้ง 03 เวอร์ชั่น ‘กาจับโลง’ พิมพ์สองร้อยเล่ม

มาคราวนี้ ‘สนธิสัญญาอสูร’ และ ‘นางเพลิง’ ภูมิใจลดจำนวนลงเพื่อแข่งกับการสะสมใบลาน เป็นจำนวนหนึ่งร้อยเล่มเท่านั้น เบ็ดเสร็จแจกจ่ายญาติผู้ใหญ่แล้ว คาดว่าคงมีเหลือวางจำหน่ายอย่างละ 80 เล่ม ขายหมดแล้วหมดเลย ไม่มีพิมพ์ซ้ำ
 

ล่วงเข้าสู่ปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๒ ก็นับเป็นเวลาครบรอบ ๔ ปีพอดีที่ผลงานหนังสือ asia 4: สี่ยอดผู้กำกับแห่งเอเชียตะวันออก ของผู้เขียนได้ออกวางตลาดตามแผงหนังสือเป็นครั้งแรก เมื่อระยะเวลาเกือบกึ่งทศวรรษผ่านไป อะไรอะไรก็ดูจะเปลี่ยนแปลงตาม รวมถึงมุมมองความคิดอ่านและประสบการณ์ในสายงานการวิจารณ์ภาพยนตร์ของผู้ เขียนเอง ที่มีส่วนทำให้ ‘กัลปพฤกษ์’ ในวันนี้เป็นอะไรที่ต่างไปจาก ‘กัลปพฤกษ์’ ในวันนั้นอย่างมากมายพอสมควร

เรื่องราวที่จะตีพิมพ์ต่อไปนี้อาจมีประโยชน์หรือใกล้ตัวแค่ไหนสำหรับผู้อ่านและคนดูหนังคงยากจะคาดเดา   แต่ข้อมูลจากแฟ้มลับ BFI (มิใช่ FBI) ที่จะตีพิมพ์ต่อไปนี้นั้นอาจจะชี้ที่มาสำคัญส่วนหนึ่งในการศึกษามรดกภาพยนตร์โลก  ซึ่งเราท่านในปัจจุบันต่างได้รับบุญกุศลตกทอดมาให้อ่านผ่านโลกอินเตอร์เน็ต ยิ่งหากท่านใดยังเล็งเห็นความสำคัญของการอนุรักษ์รักษาฟิล์มและเอกสารโบราณที่เกี่ยวข้อง ไม่ว่าภาพยนตร์ในโลกอนาคตจะถูกจ้องมองผ่านวัสดุสื่อสารชนิดใดก็ตาม กิจกรรมของหอภาพยนตร์ในประเทศต่าง ๆ ในลักษณะใกล้เคียงกับสถาบันภาพยนตร์ BFI เท่านั้นอันจะเป็นตัวแทนและภารกิจหลักในการปูภาพลักษณ์อดีต-ปัจจุบันให้มนุษย์ในกาลหน้าได้ศึกษา

คึกคักไม่น้อยเลยทีเดียวสำหรับเทศกาลภาพยนตร์อิตาลีประจำปี 2009 ที่ทางสถานทูตฯ นั้นช่างใจดีขนผลงานหนังร่วมสมัยทั้งเก่าใหม่จากแดนมักกะโรนีมาให้คอหนังชาวไทยได้ดูกันถึง 19 เรื่อง ซึ่งก็มีตั้งแต่หนังชิงรางวัลจากเทศกาลดัง ๆ อย่างคานส์ ได้แก่ The Family Friend [L’amico di famiglia] (2006) และ Il Divo (2008 – ได้รับรางวัล Jury Prize) ของ Paolo Sorrentino ผู้กำกับที่ทำหนังได้ชะเวิ้บชะว้าบถูกใจวัยรุ่นไม่แพ้ Slumdog Millionaire (2008) ของ Danny Boyle

สรรหาฉายหนังในหัวข้อต่าง ๆ ต่อเนื่องมาถึง 13 ปีแล้ว  ในที่สุดคราวเคราะห์ก็รอดจากอก ดวงกมลฟิล์มเฮ้าส์ (ฟิล์มไวรัส) ไปลงที่การเรียนเชิญนักเขียน/นักวิจารณ์และคนทำหนัง มาเสนอแนะหัวข้อหนังควบ (ในจินตนาการ) ให้เราดูบ้าง...

ไปดูงานนี้เมื่อราว 2 อาทิตย์ก่อนในบ่ายวันหนึ่ง เห็นเงียบเหงาไม่มีใครอื่นนอกจากเงาตัวเอง จึงอยากเชิญชวนเพื่อนทั้งหลายให้ไปดูกัน

ระหว่างวันที่ 9-28 ม.ค.52 ที่หอศิลป์จามจุรี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย...

ปีนี้เป็นปีแรกที่ ดวงกมลฟิล์มเฮ้าส์ (ฟิล์มไวรัส) จัดฉลองวันครบรอบวันเกิด งานนี้เป็นครั้งแรกและครั้งเดียว ตัวงานคล้ายกับงานนิทรรศการกิจกรรมการฉายหนัง + การทำหนังสือหนัง Filmvirus + Bookvirus เพียงแต่ทำเป็นกรอบภาพเหมือนชิ้นงานศิลปะเพื่อแนะนำตัวผู้กำกับภาพยนตร์ ระดับโลก โดยจัดเป็นภาพสวย ๆ ประกอบบทความแนะนำขนาดสั้นซึ่งส่วนใหญ่เคยตีพิมพ์ในนิตยสาร Vote (คนมีสี) และหนังสือในเครือ Filmvirus...

หมายเหตุ : เดิมบทบันทึกชิ้นนี้ Ninamori เขียนค้างไว้ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ก่อนไปปฏิบัติงานรักษาการเป็นเวลานานที่ปัตตานี..

แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่หนังศรีลังกาได้อวดโฉมบนเวทีโลก   แต่บนเวทีภาพยนตร์เมืองคานส์ในเดือนพฤษภาคมปี 2548 เพียงปีเดียว ก็ได้มีหนังจากศรีลังกาเข้าร่วมงานถึง 2 เรื่อง คือหนังของ Supath Devapriya เรื่อง Against the Tide และ The Forsaken Land ของ วิมุคติ จายาซุนดารา (Vimukthi Jayasundara) ซึ่งรายหลังนี่ไม่ได้ฉายโชว์อย่างเดียว แต่รับเชิญให้เข้าประกวดโดยเฉพาะ

ละครเวทีเป็นอาชีพของคนขยันและคนที่มีรักจริง แม้ผมจะผูกพันกับหนังมากกว่าละครมาแต่ไหนแต่ไร แต่ก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมความอึดของคนทำละคร เหนืออึด (และกึ๋น) ของคนทำหนังไทยมืออาชีพ   เคยคิดแปลกใจตัวเองว่าทำไมไม่เคยหลงรักการดู- การแสดง- การทำละครเวทีให้มากกว่าที่เป็นอยู่อีกสักนิด   เพิ่งมาตอบใจตัวเองได้ก็ไม่กี่ปีนี่เอง ซึ่งผมจะยังไม่ชี้แจงในย่อหน้านี้   เผื่อหลอกให้ตามอ่านกันต่อไป