ชื่อหนังสือ: ความน่าเป็นบนเส้นขนาน เล่ม 6

ผู้เขียน: วินทร์ เลียววาริณ และ ปราบดา หยุ่น

พิมพ์ครั้งแรก: มีนาคม 2551

ราคา: 150 บาท

จดหมายน้อย จากหนึ่ง—วรพจน์ พันธุ์พงศ์

ไม่รู้ปราบดากับคุณวินทร์เห็นด้วยกับผมไหมว่าบ้านเมืองของเรา (โลกของเราด้วยก็ได้ครับ) อยู่ในวันเวลาที่ไม่สู้ดี

ไม่ดีไปหมด ไม่ว่าภาคสังคม สิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจ คุณภาพชีวิต ส่วนการเมืองนั้นไปกันใหญ่ ทั้งผิดทิศผิดทาง อ่อนแอและนับวันยิ่งช่วยกันทำเรื่องน่าขยะแขยงมากที่สุด

ไพร่ฟ้าหน้าไม่ใส

ในน้ำไม่มีปลา ในนามีแต่หนี้

ไม่ใช่ทุกหน่วย ทุกคน หรือทุกตารางนิ้วนะครับ แต่ภาพกว้างๆ เราปฏิเสธไม่ได้ว่าความจริงเป็นเช่นนั้น

ย่นย่อลงมาและเปรียบให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น ผมคิดว่าคนไทยในยุครัฐบาลนอมินีกำลังเดินอยู่ในทะเลทราย

แล้งครับ ร้อนครับ ลำบากครับ

สิ่งที่เราต้องการไม่ใช่หมากฝรั่ง ไม่ใช่ป้ายโฆษณาว่าชีวิตจะดีเพราะไอ้นั่นไอ้นี่

ขนมหวานและโวหารลวงๆ อาจมีความหมายในบาง space and time แต่ไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่ตอนนี้

สิ่งที่เราปรารถนาคือข้าว คือน้ำ คือต้นไม้ใหญ่

ผมดีใจที่งานของปราบดาและคุณวินทร์คือน้ำ คือข้าว คือต้นไม้ใหญ่

ผมภูมิใจที่เกิดมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมสมัยกับคุณ

ถ้ายังไม่รู้ ยังไม่เคยบอก ผมถือโอกาสสารภาพ ณ ที่นี้เลยว่าคุณคือครูของผม

ครูทั้งภาคการงานและการใช้ชีวิต

ไม่ต้องเสียใจนะครับที่ลูกศิษย์คนนี้อาจยังยืนอยู่ในกลุ่มนักเรียนเกเร—นิสัยชั่วๆ หลายอย่างก็ต้องใช้เวลาแก้ไขครับ ขอให้รับรู้ว่าผมตระหนักแล้วว่าอะไรควร อะไรไม่ควร ขอให้รับรู้ว่าสมองและหัวใจอันยิ่งใหญ่ของคุณนั้นเผื่อแผ่พลังมายังผมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ผมทึ่งที่คุณวินทร์ปิดต้นฉบับ และทำงานล่วงหน้าเป็นปีๆ (ทำไปได้ยังไงวะ)

ผมซาบซึ้งใจที่คุณทำโครงการรินหัวใจใส่ห้องสมุด แจกจ่ายหนังสือทุกเล่ม ทุกครั้ง ตามกำลังที่ทำได้

ผมคารวะในวิญญาณการแสวงหาความรู้ ฟังความสนใจ ได้ยินเรื่องความฝักใฝ่ มุมานะของคุณแล้วทำให้ผมยิ่งศรัทธาในศักยภาพของมนุษย์ ขอบเขตของภูมิปัญญานั้นหาที่สุดมิได้

ฟังการใช้ชีวิตอันสงบ สมถะ และอยู่ในกฎระเบียบของคุณแล้วผมอยากก้มลงกราบ (คิดว่าคงไม่ใช้ท่าเดียวกับพ่อมหาจำเริญก้มกราบพระแม่ธรณีในวันที่คืนสู่รังหรอกครับ มันเว่อร์ไป) ผมแค่อยากแสดงความเคารพต่อคนที่ควรเคารพ

เช่นเดียวกับปราบดา, ตัวหนังสือชุบความรู้ชุ่มศิลปะของนาย ทำให้เรายิ่งกิน ยิ่งหิวกระหาย

ถ้าเกิดมาเป็นผู้หญิง ผมจะขอปราบดาแต่งงานด้วยวันละ 30 ครั้ง

แต่ผมเป็นผู้ชาย (ที่ชอบผู้หญิงมาก) จึงทำได้แค่เพียงมองบุรุษหัวกลมอย่างชื่นชมอยู่ห่างๆ บ้าง ใกล้ๆ บ้าง และบ่อยครั้งก็แอบหัวเราะคนเดียว เมื่อนึกถึงมุขตลกร้ายของเขา

ร้าย ลึก และกวนตีนไม่มีใครเกิน

ปราบดาเอย,

คุณวินทร์ครับ, ในสายตาผม ทะเลทรายที่เราเหยียบยืนยังอีกกว้างไกลเหลือเกิน

ไกล เวิ้งว้าง และมองหาฝั่งไม่เห็น

นั่นแปลว่ายังมีงานอีกมากมายที่คุณต้องรับภาระผลิตและแบ่งปัน (ปัญญา) แก่ผู้สิเน่หาการอ่าน

รักษาระยะการเดินไว้ให้มั่นคงนะครับ

เมื่อน้ำ เมื่อข้าว และต้นไม้ใหญ่ถูกขยายเพาะพันธุ์มากขึ้นๆ ผมเชื่อว่าโลกของเราจะสงบ—ร่ม—เย็น (โดยไม่ต้องพึ่งยุทธ ตู้ยา)

ด้วยความรัก

วรพจน์ พันธุ์พงศ์

6 มีนาคม 2551

สั่งซื้อหนังสือได้ที่นี่

พิมพ์บทความ