ตอนที่ฉันเป็นเด็กอยากเป็นครูอย่างที่พ่อหวังไว้ แต่พอฉันโตขึ้นมารู้สึกว่า อยากจะแบ่งเบาภาระของพ่อแม่และพี่ ก็เลยคิดว่าจะเรียนจบแค่ ม. 6 ก็พอแล้ว พ่อแม่ก็แก่แล้ว ฉันอยากให้พ่อแม่ได้ใช้เงินของฉันที่ฉันทำงานมาให้แก่ท่าน ได้เลี้ยงท่าน อยากให้ท่านได้สบายแล้วฉันก็จะทำงานส่งเงินให้น้องๆ ได้เรียนสูงๆ

แต่ตอนนี้ฉันมีความฝันครั้งใหม่ก็คือ อยากจะเป็นช่างตัดผม คือ เปิดร้านเสริมสวย เพราะฉันจะไปเรียนฝึกฝีมือแรงงานต่ออีก 6 เดือนก็สามารถเปิดร้านได้แล้ว ฉันคิดว่าจะตั้งชื่อร้านว่า สมหญิง เพราะมันเป็นฉายาของฉันเอง เพราะเพื่อนๆ และเด็ก ไม่เว้นแม้แต่คนแก่ก็เรียกชื่อนี้ ร้านของฉันจะมีการตกแต่งอย่างสวยงาม คือ จะปลูกต้นไม้หลายๆ ชนิดที่จะทำให้เป็นจุดสนใจของลูกค้า ดึงดูดลูกค้าให้มาใช้บริการ และลูกค้าที่จะใช้บริการก็คือเด็กนักเรียนเป็นส่วนมาก ฉันก็จะเอาใจใส่ลูกค้าทุกคน แล้วคนที่เดินออกจากร้านฉันไปจะต้องสวยและดูดีทุกๆ คน

และเวลาที่ลูกค้าชมเราว่าเราทำดีทำให้เขาพอใจ นี่แหละคือความสุขและเป็นแรงผลักดันให้ฉันได้มีความตั้งใจในการทำงานต่อไป สุดท้ายฉันได้อยู่อย่างพอเพียงอย่างที่ในหลวงอยากให้คนไทยเป็น

น.ส. สุภลักษณ์ ดาวจันทร์ (หญิง)

อายุ 18 ปี

พิมพ์บทความ