ในวันรับปริญญาคงจะเป็นวันครอบครัววันหนึ่งในความคิดของฉัน ทุกๆ คนมาพร้อมหน้าพร้อมตา ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย น้อง พี่ และคนอื่นในครอบครัว คงเป็นอีกวันที่ไม่ใช่เพียงแค่ผู้ได้รับปริญญารอคอย แต่มันหมายถึงวันที่ทุกๆ คนในครอบครัวรอคอย เป็นวันที่ทุกๆ คนในครอบครัวมีรอยยิ้ม ทุกๆ คนในครอบครัวคงตื่นเต้นและรีบตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะแต่งตัวถ่ายรูปกับผู้ที่ได้รับปริญญา พ่อ แม่ ของใครอีกหลายๆ คนก็คงจะบอกคนที่รู้จัก พูดถึงความภาคภูมิใจที่ลูกของตนได้รับปริญญา หลายๆ คนอาจจะคิดว่ามันเป็นการโอ้อวด แต่จะมีใครรู้บ้างว่ามันเป็นความปลื้มใจที่พ่อ แม่ อยากจะประกาศให้คนทั้งโลกรู้ อีก 3 ปี ฉันก็จะรับปริญญา ฉันอยากให้พ่อของฉันมาถ่ายรูปกับฉัน มายินดีกับฉันในวันรับปริญญา ซึ่งความจริงแล้วมันคงเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากพ่อของฉันได้เสียชีวิตไป 12 ปีแล้ว ฉันอยากเห็นรอยยิ้มจากพ่อ ความฝันของฉันแม้มันอาจจะเป็นไปไม่ได้ และฉันก็ไม่สามารถทำให้มันเป็นจริงได้ ฉันคิดว่าถ้าพ่อของฉันยังอยู่บนโลกนี้ท่านคงมีรอยยิ้ม นั้นที่ฉันอยากเห็น แม้ว่าพ่อของฉันจะรับรู้หรือไม่ ฉันก็จะคิดเสมอว่าท่านยังคอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆ ฉันเสมอ ฉันจะไม่ท้อและจะรอถึงวันนั้น วันรับปริญญาของฉัน วันที่พ่อของฉันคงจะรับรู้

อดิศรา สมบุญล่ำ (แก้ป)

อายุ 19 ปี

พิมพ์บทความ