หนูมาเล่าความหวังและความฝันของหนูให้ฟังนะคะ ตอนเด็กหนูฝันไว้ว่าเมื่อเรียนจบแล้วจะเป็นนางพยาบาล เพราะว่านางพยาบาลได้ใส่ชุดสีขาว ดูสวยงามมาก แล้วก็พยาบาลใจดีพูดไพเราะ แต่พอโตขึ้นกลับฝันอีกแบบหนึ่ง ตอนนี้ไม่อยากเป็นนางพยาบาลแล้ว เพราะหนูกลัวเข็มฉีดยา กลัวมากด้วย ตอนนี้หนูเห็นในทีวีออกข่าวบ่อยๆ เรื่อง 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ดูแล้วก็น่าสงสารเด็กๆ ที่ถูกเผาโรงเรียน เขาคงไม่ได้เรียนหนังสือ ทำไม 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ไม่สงบสุขซักที แต่กลับทารุณและรุนแรงมากขึ้นทุกวัน ชาวบ้านที่ไม่เกี่ยวข้องก็พลอยได้รับความเดือดร้อนไปด้วย จะออกไปทำมาหากินอะไรก็กลัวว่าจะมีใครเอาปืนมาไล่ยิง เจ้าหน้าที่ก็ช่วยกันปราบปราม แต่ทำไมไม่หมดซักที หนูอยากเป็นตำรวจจัง จะได้ช่วยกันปราบปรามคนที่คอยก่อความไม่สงบให้กับแผ่นดินด้ามขวานทองของประเทศไทย แต่คงได้แต่ฝันลมๆ แล้งๆ ละมั๊ง เพราะว่าหนูเป็นคนไม่สูง ถ้าสูงกว่านี้ไม่แน่อาจได้เห็นหนูในชุดตำรวจ ภายในเวลาใกล้ๆ นี้ก็ได้นะ พูดแล้วก็น่าสงสารครอบครัวที่พากันสูญเสียหัวหน้าครอบครัวผู้เป็น เสมือนเสาหลักของครอบครัว ลูกต้องขาดพ่อตั้งแต่ยังเด็กๆ พูดแล้วก็ยิ่งหดหู่ เพราะว่าความรู้สึกนั้นหนูรู้ดีว่าเป็นอย่างไร ถึงแม้ว่าพ่อหนูยังมีชีวิตอยู่ แต่หนูไม่เคยรู้ข่าวของพ่อเลยว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน ทำอะไร สบายดีไหม ถ้าเป็นไปได้หนูก็อยากพบพ่ออีกสักครั้งหนึ่ง เพราะว่าหนูหวังไว้ตั้งแต่หนูยังเด็กๆ หนูขอพบหน้าพ่ออีกสักครั้งหนึ่ง หนูจะดีใจมาก

น.ส. ภัสสร โถนารัตน์ (เบียร์)

อายุ 16 ปี

พิมพ์บทความ