ตั้งแต่วัยเด็กเจี๊ยบเคยมีความฝันหลายอย่างเกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ ที่สอดคล้องกับชีวิตประจำวัน ระหว่างนี้ก็ระลึกเสมอว่า เราจะทำให้ฝันเป็นจริงได้ คิดว่าหนทางที่จะเดินไปให้ถึงฝันนั้นไกลเหลือเกิน จะมีกี่คนที่สมดั่งใจ เมื่อความทุกข์สะสมอยู่ในทุกมุมของชีวิตจนเกิดเป็นความสิ้นหวัง ก็เพราะความสิ้นหวังนี้จึงเป็นเหตุผลสำคัญที่เชื่อมโยง ดลบันดาลให้เกิดความฝัน ชีวิตเด็กวัย ๒ ขวบที่ขาดพ่อมาคอยดูแล ตอนเด็ก ๆ มีความฝันที่เพ้อเจ้อว่า สักวันหนึ่งพ่อคงจะกลับมา แต่รอแล้วรอเล่าพ่อก็ไม่กลับมาสักที รอคอย เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ก็ยังไม่หยุดความตั้งใจ ก็ยังจะฝันทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางสมหวัง อาจจะเป็นวัยเด็กที่ไร้เดียงสาเลยจินตนาการไปเรื่อย ในที่สุดก็มุมานะพยายามทำทุกอย่าง ตั้งแต่สวดมนต์ไหว้พระ นั่งสมาธิบ่อยครั้งมาก หลังกลับจากโรงเรียน ยิ่งเสาร์-อาทิตย์นะ เจี๊ยบนั่งสมาธินานมาก ที่ทำทุกอย่างเจี๊ยบคิดว่าจะได้ถอดวิญญาณไปบนฟ้าที่ใคร ๆ เรียกว่า “สวรรค์” เพื่อจะไปหาพ่อที่อยู่บนนั้น นั่นเป็นความฝันในวัยเด็กที่ไม่มีทางเป็นจริง เจี๊ยบเพิ่งจะรู้ว่ายังไงก็เป็นไปไม่ได้ก็เมื่อตอนเรียนประถมศึกษา ระดับมัธยมก็ฝันไว้สองอย่างว่า อยากจะเรียนเก่ง ๆ รับราชการครู จะได้มาสอนเด็ก ๆ ทุกคนให้เท่าเทียมกัน แม้แต่เด็กที่ยากไร้เหมือนกับชีวิตของเจี๊ยบ และความฝันที่ฝันมาโดยตลอดควบคู่กับการเป็นครูก็คือ อยากจะทำงานเก็บเงินสักก้อน มาสร้างบ้านให้แม่อยู่ค่ะ เพราะในชีวิตของครอบครัวเราที่ผ่านมา แม่ก็ลำบากมามาก อยากให้ครอบครัวเรามีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง และนั่นคือความฝันที่อยากทำให้สำเร็จ แต่พอมาอยู่ถึงจุดนี้ ถ้าเกิดสร้างหลักฐานให้ครอบครัวได้ ฝันว่าอยากจัดตั้งบริษัททำธุรกิจอะไรสักอย่างหนึ่ง เป็นธุรกิจของครอบครัวเราที่เจี๊ยบเป็นผู้บริหารเอง ไม่รู้ว่าวันไหนฝันจะเป็นจริง!

ปราณี ธรรมกันธร (เจี๊ยบ)

อายุ ๑๘ ปี

พิมพ์บทความ