ตั้งแต่เล็กจนโตความฝันของฉันมีไม่มากนัก ฉันไม่ใช่คนช่างฝัน และมักจะช่างคิด คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ตอนเล็ก ๆ ฉันอยากเป็นครู อยากมีอำนาจสั่งเด็ก ตีเด็ก พอโตขึ้นมาอีกก็อยากเป็นทหารเหมือนตาและลุงของฉัน ทหารมันดูเข้มแข็งกล้าหาญและดูเท่มากเวลาใส่เครื่องแบบ ต่อมาฉันก็ไม่ได้คิดว่าอยากจะเป็นอะไร ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไร ไม่อยากคิด ใครถามว่าหนูอยากเป็นอะไร ก็บอกเขาไปว่าไม่รู้ ต่อมาพอขึ้นมาเรียน ม. ๓ แล้วต้องเลือกสายตอนขึ้น ม. ๔ ว่าจะเรียนวิทย์หรือศิลป์ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเลือกเรียนอะไรดี เลยเลือกวิทย์ไป เพราะอาจารย์ที่โรงเรียนบอกว่าเรียนสายวิทย์แล้วมันเลือกคณะได้มากกว่า พอเวลาผ่านไปจนถึง ม. ๖ เพื่อน ๆ เค้าไปหาที่เรียนพิเศษกันเพื่อเอนทรานซ์ แต่ฉันก็ไม่ได้เรียนอะไรเลย เพราะแม่บอก อ่านหนังสือเอาก็ได้ไม่เห็นต้องเรียน พอตอนไปสอบ ฉันก็ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง มั่วบ้าง พอมาถึงเวลาเลือกคณะ ฉันก็ได้ใช้เวลาคิดอยู่นาน จนสุดท้ายได้คิดและฝันว่าจะเป็นสถาปนิก เพราะว่า คิดว่าเป็นอาชีพที่เรียนหลากหลาย ทั้งวาดรูป คอมพิวเตอร์ และอื่น ๆ ซึ่งฉันก็ชอบ อีกอย่างมันก็ดูเท่ดี พอได้มาเรียนปีแรก ๆ ก็สนุกกับการเรียน พอเรียนไปเรียนมาก็รู้สึกไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ พอได้ไปฝึกงานก็รู้สึกชอบอยากทำงาน แต่ในทางกลับกันก็รู้สึกว่าไม่ค่อยชอบการเรียนซักเท่าไหร่ ในที่สุดแล้วฉันมาลองคิดดูดี ๆ ความคิดในใจฉัน สิ่งที่ฉันอยากเป็นที่แท้จริง ก็คือ อยากเป็นนักข่าว มันเป็นความฝันที่ฉันอยากเป็น แต่ที่ฉันไม่เลือกที่จะเป็นก็เพราะฉันรู้ตัวเองดีว่าฉันไม่เหมาะ ส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันอยากเป็นนักข่าวก็เพราะว่าอาฉันเป็นนักข่าว แล้วชอบเอาเรื่องงานว่าได้ไปเที่ยวไปทำข่าวที่ต่าง ๆ ซึ่งฉันเป็นคนชอบไปเที่ยวอยู่แล้ว จึงทำให้ฉันรู้สึกว่า นักข่าว นี่แหละ ที่ฉันฝันอยากจะเป็น

น.ส. พิมลวรรณ สัญญะตุลย์

อายุ ๒๒ ปี

พิมพ์บทความ