ฉันเป็นลูกคนเดียวและเป็นหลานคนแรกของบ้าน แม้จะจำความรู้สึกในวัยเด็กไม่ได้แน่ชัดแต่ก็รับรู้ได้ว่าฉันได้รับความรักและความเอาใจใส่จากคนในครอบครัวเป็นอย่างดี แต่ด้วยภาระหน้าที่ของพวกท่านทำให้เราต้องห่างเหินกันบ้างทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน เพราะพวกท่านรับงานมาทำที่บ้าน

ฉันไม่ได้ออกไปเล่นนอกบ้านเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ ไม่แน่ใจว่าพวกท่านกลัวฉันจะไปเล่นจนเนื้อตัวสกปรกมอมแมม กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ หรือกลัวอันตรายจากคนแปลกหน้า ฉันจึงได้แต่เดินไปเดินมาในบ้าน หยิบจับโน่นนี่มาเล่น บางเวลาก็มีสัตว์ตัวเล็กๆ ที่คุณตาหามาให้เป็นเพื่อนคลายเหงา อย่างตัวด้วง ปูเสฉวน ลูกเจี๊ยบ นกหงส์หยก นกเขา ฯลฯ จากนั้นฉันจะปิดท้ายวันด้วยการนั่งดูโทรทัศน์ และถ้าคุณตานั่งอยู่ด้วย ฉันไม่ได้ดูการ์ตูนหรอกนะ เพราะท่านบอกว่ามันไร้สาระ

เมื่อฉันได้อยู่บ้านในวันธรรมดา ช่วงบ่ายสามถึงสี่โมงเย็นโดยประมาณ ขณะที่แม่ คุณตา และคุณยายขึ้นไปทำงานชั้นบน ฉันได้ดูภาพยนตร์ชุดเรื่อง ‘The X-Files’ แนว Science Fiction ตอนนั้นฉันยังไม่สนใจหรอกว่าใครเล่น ใครกำกับ สนใจแต่ว่าเนื้อหาเป็นอย่างไร สนุกแค่ไหน เมื่อฉันเริ่มดูแล้วฉันก็ติดมันงอมแงม

ภาพในความทรงจำของฉันคือฉากที่ค่อนข้างทึมและสองเอเยนต์นักสืบเอฟบีไอ โมลเดอร์ ฟ็อกซ์ และดาน่า สกัลลี่ ทั้งสองคนเป็นคู่หูที่มีความกล้าหาญ มีความตั้งใจจริง และไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ แม้คดีที่สืบจะเกี่ยวข้องกับสิ่งลี้ลับ เรื่องราวนอกโลก หรือเป็นเรื่องที่ต้องเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยง พวกเขาก็ไม่หวาดหวั่น กลับช่วยเหลือและให้กำลังใจซึ่งกันและกันจนผ่านพ้นไปได้ และทุกเหตุการณ์ก็เป็นเรื่องที่ท้าทายความรู้สึกและความคิดของมนุษย์อย่างเราเราเหลือเกิน

ฮีโร่ในดวงใจของฉันสมัยเด็กๆ ของฉันจึงเป็นโมลเดอร์ ฟ็อกซ์ และดาน่า สกัลลี่ ไม่ใช่ตัวการ์ตูนน่ารักๆ อย่างโดเรมอน หรือตัวการ์ตูนที่มีพลังวิเศษอย่างดรากอนบอลเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ

The X-Files กำกับโดยคริส คาร์เตอร์ นำแสดงโดยเดวิด ดูคอฟนี ผู้รับบทเป็นโมลเดอร์ ฟ็อกซ์ บทโดย และกิลเลียน แอนเดอร์สัน ผู้รับบทเป็นดาน่า สกัลลี่ ผู้กำกับกับนักแสดงทั้งสองไม่มีทางรู้หรอกว่าหนังของพวกเขามีอิทธิพลกับฉันมาก จนลงท้ายด้วยประโยคที่ว่า ฉันอยากเป็นนักสืบเอฟบีไอ

เมื่อฉันโตขึ้น ใครถามฉันเรื่องความฝัน ฉันก็พูดได้ไม่เต็มปากนัก เพราะทุกครั้งที่ฉันพูด คนที่ได้ฟังก็มักจะหัวเราะใส่ฉัน เพราะรู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ ข้อนั้นฉันก็รู้ดี แล้วฉันจึงร่วมหัวเราะไปกับพวกเขา ต่อมาฉันจึงไม่อยากบอกเล่าสิ่งนี้ให้ใครฟังอีก ขอให้ฉันได้ฝันอยู่เงียบๆ คนเดียว และทำได้ทำอะไรที่ทำได้คล้ายๆ นักสืบบ้าง ฉันก็ดีใจแล้ว

หนังสือเกี่ยวกับการสืบสวนสอบสวน การไขคดี ปมฆาตกรรม หรือพวกจิตวิปลาสเข้ามาอยู่ในบ้านมากขึ้น อาทิ ไขคดีพิศวง ชุดเชอร์ล็อก โฮมส์สำหรับผู้ใหญ่ วิปลาสฆาตกรรม การ์ตูนเรื่องยอดนักสืบจิ๋ว โคนัน เป็นต้น ยิ่งฉันอ่านหนังสือพวกนี้มาก กลับรู้สึกว่าฉันแตกต่างจากคนอื่นๆ ฉันก็แค่อยากรู้วิธีคิดของคนร้าย วิธีสืบและแก้ปัญหาของนักสืบหรือตำรวจ เพราะฉันสนุกกับเรื่องราวเหล่านี้ และก็มั่นใจว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด แต่อาจจะแปลกกว่าเด็กผู้หญิงคนอื่นก็เท่านั้นเอง

ต่อมาฉันอยากยิงปืน ยิงธนู ขี่ม้า และเล่นเทควันโดเก่งๆ จึงยิงปืนในงานวัด งานกาชาด (แต่ยังไม่ได้ไปสนามยิงปืน) เรียนเทควันโดเล็กน้อย ส่วนยิงธนูกับขี่ม้า ฉันบอกตัวเองว่าต้องได้ทำสักวัน เพราะมันน่าสนุก และเผื่อวิชาไว้เอาตัวรอดเมื่อเจอสถานการณ์เลวร้ายได้ เพราะบนโลกใบนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่เราเห็นทุกวัน ข่าวในโทรทัศน์หรือหนังสือพิมพ์ก็บอกให้เราเห็นภัยต่างๆ กันอยู่

เราเติบโตขึ้นทุกวัน โลกใบเล็กแต่สังคมใหญ่ที่เราต้องเผชิญอาจทำให้ความฝันเปลี่ยนแปลงไป หรือทำให้เรามีฝัน มีสิ่งที่อยากทำมากขึ้น ณ วันนี้ฉันไม่ได้อยู่ในโลกของนักสืบ แต่มีโอกาสอยู่ในโลกของตัวหนังสือ เป็นทั้งคนอ่านและคน(อยาก)เขียน ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันหรือคนอื่นๆ จะหยุดความฝันไว้แค่ไหน หรือเมื่อทำได้ตามฝันแล้วจะมีความฝันเกิดขึ้นใหม่อีกไหม แต่ฉันก็มีความสุข มีชีวิตอยู่ได้แม้ว่าความฝันจะไม่มีวันเป็นจริง และถึงแม้ความฝันจะเป็นจริงได้ ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเมื่อถึงจุดนั้นแล้ว ฉันจะมีความสุขกับมันมากแค่ไหน ดังนั้น ฉันจึงเลือกที่จะพอใจกับความสุขในโลกปัจจุบัน และสนุกกับกับความฝันเล็กๆ น้อยๆ ...ที่เป็นของฉันคนเดียว

ภัชภิชา ฤกษ์สิรินุกูล

อายุ 24 ปี

Sent: Monday, February 04, 2008 1:51:26 AM
To: projectdreams@hotmail.com

พิมพ์บทความ