“ความฝัน” คนเราทุกคนล้วนแล้วแต่มีความฝันด้วยกันทั้งนั้น และเพื่อที่จะไล่ตามฝันนั้นให้ถึง เราจึงต้องทำนู่นทำนี่ ทำหลาย ๆ อย่าง ที่เราอาจจะไม่ได้อยากทำ แล้วความฝันที่เราไปถึงนั้น เป็น “ความฝัน” ที่เรา “ฝัน” อยากจะเป็นจริง ๆ หรือไม่ล่ะ บางทีอาจไม่ใช่ก็ได้ บางทีสิ่งที่เราฝันอาจเป็นสิ่งที่ “พวกผู้ใหญ่” แนะนำ ชี้แนะ (กึ่งบังคับ) และสร้างโอกาสหนทางให้กับพวกเรา รู้สึกอยากจะฝัน แบบที่พวก “ผู้ใหญ่” อยากให้เราเป็นก็ได้ ใครจะไปรู้ เพราะในวัยเด็ก ประสบการณ์เรายังน้อย ตัวเราเองก็ไม่รู้หรอกว่า อยากเป็นอะไร อยากทำอะไร เพราะฉะนั้นคงไม่แปลกหรอกนะถ้าจะพูดว่า ตอนเด็ก ๆ ฉันไม่มีความฝันหรอก แต่ตอนวัยรุ่น ช่วงที่จะต้องเข้าสอบเตรียมเข้ามหา’ลัย น่ะ ถึงได้โดน “ผู้ใหญ่” ชี้แนะไปมา เราจึงเริ่มหาหนทางของตัวเอง ถ้าอย่างนั้น มันจะเรียกว่า “ความฝัน” ได้ยังไง? ถ้ามันไม่ได้มาจากความต้องการจากใจจริง แต่มาจากความเป็นสังคม บังคับให้เราต้องฝันว่าอยากเป็นอะไร จะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยและเรียนให้จบ ออกมาทำงานหาเงินต่อไป เป็นวัฏจักรที่ต่อไปเราก็ต้อง บอกลูกบอกหลาน

หากนึกย้อนไปในวัยเด็ก เราอาจจะหาฝันที่แท้จริงที่พวกผู้ใหญ่ไม่ได้เป็นตัวกำหนดก็เป็นได้ แต่ยังจำกันได้หรือเปล่าล่ะ มันอาจลบเลือนไปด้วยการปลูกฝังต่าง ๆ จนเลือนหายหมดสิ้น หรือบางที สภาพแวดล้อมก็ทำให้เรารู้สึกอยากเป็นไปตามสิ่งใกล้ตัวนั้น ๆ ฉันยังจำได้ว่าตอนประถมฉันชอบคุณครูคนหนึ่ง เธอใจดีและน่ารัก นั่นก็ทำให้ฉันรู้สึกว่า อยากเป็นแบบครูคนนั้นบ้าง อยากเป็นคนใจดี น่ารัก และมีแต่คนรักใคร่ปรองดอง มีเพื่อน ๆ (ที่ยังเด็ก ๆ ) ห้อมล้อมมากมาย งั้นนี่ก็แสดงว่า ใจจริงแล้ว ฉันไม่ได้ ฝันอยากเป็น หรอก ความใกล้ชิด และ ความชอบ ที่เกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมนั้นต่างหาก ผลักดันให้ฉันอยากเป็น แสดงว่าตอนเด็ก ๆ นั้น ความไม่มีประสบการณ์และเจอสิ่งต่าง ๆ มาเพียงเล็กน้อย ก็คงไม่สามารถค้นหาความฝันที่แท้จริงได้

งั้นตอนนี้ล่ะ หากฉันหลับตา ตัดความเป็นไปไม่ได้ทั้งหมดที่มี และคิดจากส่วนลึกว่า “เราอยากเป็นอะไรกันแน่นะ” คำตอบที่ได้ก็คือ “ฉันอยากเป็นแม่มดล่ะ” ทำไมน่ะเหรอ “อ้าวก็แม่มด เสกสิ่งต่าง ๆ ได้ไง บินได้ไง ทำอะไรได้ตั้งหลายอย่างที่คนธรรมดาทำไม่ได้ไม่ใช่เหรอ เริ่มอยากเป็นแม่มดเหมือนฉันรึยัง คุณล่ะอยากเป็นอะไร”

น.ส. ฉัตรวดี สงฆมั่งมี

อายุ ๒๒ ปี

พิมพ์บทความ