ผมเกิดมาในครอบครัวที่เป็นข้าราชการและทหาร ทั้งพ่อ แม่ พี่ น้า ป้า ลุง แต่การที่ได้เห็นทหารมาตั้งแต่เด็ก มันทำให้ผมอยากเป็นอะไรที่คนในครอบครัวยังไม่ได้เป็น แล้วโตขึ้นผมจะเป็นอะไรดี เป็นคำถามที่มีมาตั้งแต่เด็ก ๆ

ความฝันในวัยเด็กของผม มักจะมาพร้อมกับเหตุการณ์หรือจุดกำเนิดอะไรบางอย่างในชีวิต เช่น เวลาดูหนังสงคราม ก็จะอยากเป็นทหาร แต่พอเวลาดูฟุตบอลก็เกิดอยากเป็นนักฟุตบอลขึ้นมา มักจะเป็นความฝันที่ฉาบฉวย มาสัก ๓-๔ วันแล้วก็จะหายไปเมื่อมีความฝันใหม่ ๆ เข้ามา เปลี่ยนไปตามเหตุการณ์ต่าง ๆ ในช่วงเวลานั้น ๆ จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงชีวิตมัธยม

ในช่วงชีวิตมัธยม ชีวิตก็เริ่มเข้าสู่การจริงจังด้านความฝัน มีความมุ่งมั่นกับความฝันมากขึ้น และความฝันแรกของผม คืออยากเป็นนักฟุตบอล เริ่มต้นด้วยการเป็นนักฟุตบอลของโรงเรียน แต่แล้วความฝันก็เลือนหายไปเมื่อมีความฝันใหม่ ๆ เข้ามา คือ ผมชอบวาดรูป และชอบดนตรี ก็เลยรู้สึกว่า ต้องมาทางศิลปะ เริ่มต้นด้วยการเล่นดนตรี แต่แล้วก็ต้องล้มเลิกการเป็นนักดนตรีไปเพราะไม่รู้จะเล่นแนวอะไร เป็นสิ่งที่น่าท้อแท้มากที่อยากเป็นนักดนตรีแต่ไม่รู้จะเล่นแนวอะไร เลยได้หันเหชีวิตว่าควรจะเป็น สถาปนิก แล้วละ ประจวบเหมาะกับที่ผมได้คะแนนวิชาเคมีในเอนทรานซ์ ได้ ๒๔ คะแนน เอาละ ต้องสู้กับความฝันต่อไป

จนวันนี้ ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าจริง ๆ ความฝันเรามีเพื่ออะไร แล้วอะไรทำให้เรามีความฝัน แต่ในช่วงชีวิตที่ผ่านมานั้น ผมมีมันติดตัวอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็ไม่รู้สึกตัวว่าเรามีความฝันอะไรอยู่ คงคล้าย ๆ กับตอนที่เรามีชีวิตอยู่และลืมไปว่าเรากำลังหายใจอยู่ตลอดเวลา

พงศ์ปภาพ มาทอง

อายุ ๒๑ ปี

พิมพ์บทความ