ภาพฝันอันงดงามที่สุดที่ Barack Obama วาดหวังไว้ในคืนก่อนหน้าวันเลือกตั้งก็คือ ตัวเขาใช้พลัง ‘ขาขึ้น’ ที่สะสมมาจากชัยชนะขาดลอยในสนามเลือกตั้งขั้นต้น 9 สนามรวด ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมา เป็นบันไดก้าวคว้าชัยชนะขั้นเด็ดขาดในมลรัฐเท็กซัส โอไฮโอ เวอร์มอนต์ และโรดไอแลนด์ ในวันอังคารที่ 4 มีนาคม

กลางดึกคืนนั้น เขาเห็นตัวเองก้าวขึ้นเวทีเพื่อประกาศชัย “Yes, we can !” อย่างคนคุ้นชินชัยชนะ จากนั้น นั่งดูถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ รับชมการประกาศถอนตัวจากการแข่งขันของคู่แข่ง พักผ่อนเอาแรงเพื่อตื่นขึ้นมาวางแผนกลยุทธ์หาเสียงสู้ศึกกับ John McCain ในฐานะตัวแทนพรรค Democrat เต็มตัว

นั่นเป็นภาพแห่งความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

เพราะในโลกแห่งความเป็นจริง คู่แข่งของเขามีชื่อว่า Hillary Clinton ผู้มีสามีชื่อ Bill Clinton เจ้าของคติการเมืองสมัยใหม่ที่ว่า “อย่าได้กาชื่อพวกคลินตันทิ้ง” (Don’t write the Clintons off) และ “อย่าแทงตรงข้ามพวกคลินตัน” (Don’t bet against the Clintons) เพราะ the Clintons คู่นี้ ใช้พลังนักสู้ในตัว ฟื้นจากความตกต่ำ และเอาชนะวิกฤตในชีวิตมาได้นับครั้งไม่ถ้วน

ผลการเลือกตั้งนัดชี้ชะตาในวันอังคารที่ 4 มีนาที่ผ่านมา เป็นบทพิสูจน์อีกครั้งว่า เธอกลับมาได้ และเธอกลับมาแล้ว! Clinton ต้องการชัยชนะทั้งในเท็กซัสและโอไฮโอ ซึ่งมี Delegates จำนวนมาก เพื่อรักษาสถานะของตัวเองให้อยู่ในการแข่งขันต่อไป หลังจากเพลี่ยงพล้ำพ่ายรวดจนตกพรวดเป็นฝ่ายตามหลัง Obama ตั้งแต่หลัง Super Tuesday เป็นต้นมา

แล้วเธอก็ทำได้ตามต้องการจริงๆ

Obama เอาชนะได้เพียงเวอร์มอนต์เพียงสนามเดียว (ด้วยคะแนนเสียง 59% ต่อ 39%) ซึ่งเป็นสนามเล็กไม่มีความสำคัญนัก ส่วน Clinton เก็บชัยชนะได้ถึง 3 สนาม เธอชนะขาดลอยทั้งในสนามเล็กอย่างโรดไอแลนด์ (58% ต่อ 40%) และสนามใหญ่อย่างโอไฮโอ (54% ต่อ 44%) ชัยชนะสำคัญที่สุดของเธอคือสนามเท็กซัส ซึ่งมีขนาดใหญ่ยักษ์ เพราะมีจำนวน Delegates มากเป็นอันดับสองรองจากแคลิฟอร์เนีย

ระบบการเลือกตั้งขั้นต้นของเท็กซัสค่อนข้างซับซ้อน เพราะมีการเลือกตั้งทั้งแบบ Primary และแบบ Caucus ผสมกันภายในวันเดียว การเลือกตั้งแบบ Primary มีจำนวน Delegates ประมาณ 2 ใน 3 ของทั้งหมด ซึ่ง Clinton ชนะ Obama แบบสูสีด้วยคะแนนเสียง 51% ต่อ 48% ส่วนการเลือกตั้งแบบ Caucus ซึ่งมีจำนวน Delegates ประมาณ 1 ใน 3 Obama เป็นฝ่ายชนะด้วยเสียง 56% ต่อ 44% ทำให้รวมกันแล้ว Clinton น่าจะเฉือนชนะ Obama ในสนามหลักแห่งนี้ไปได้

การฟื้นคืนชีพในศึก 4 มีนา นับเป็นครั้งที่ 3 ของเธอบนถนนสู่ทำเนียบขาว 2008

ครั้งแรก Obama ชนะการเลือกตั้งในสนามแรกที่ไอโอวา ส่วนตัวเธอเข้าป้ายเพียงอันดับสาม แล้วเธอก็กลับมาด้วยชัยชนะในนิวแฮมเชียร์ รักษาสถานะเต็งหนึ่งไว้ได้

ครั้งที่สอง Obama พลิกสถานการณ์กลับมาชนะขาดลอยที่เซาท์แคโรไลนา สนามหลักสุดท้ายก่อนหน้า Super Tuesday แต่เธอก็พลิกกลับมาด้วยชัยชนะครั้งสำคัญแบบสูสีใน Super Tuesday

จนมาถึงครั้งนี้ที่เธอหยุดโมเมนตัมชนะรวดของ Obama และต่อลมหายใจให้ตัวเองไว้ได้ แม้หลายคนจะเริ่มกาชื่อเธอทิ้งไปแล้วก็ตาม

ท้ายที่สุด การเลือกตั้งที่เท็กซัสและโอไฮโอก็ยังไม่สามารถชี้ชะตาพรรค Democrat ได้ สิ่งเดียวที่แน่นอนภายหลังการเลือกตั้งก็คือ การแข่งขันจะยังคงดำเนินต่อไปอีกยาว จนอาจจะต้องไปตัดสินกันในที่ประชุมใหญ่ระดับชาติของพรรคที่เดนเวอร์ในเดือนสิงหาคมเลยก็ได้

ส่วนใครจะได้รับเลือกเป็นตัวแทนพรรคในบั้นปลาย ถึงนาทีนี้คงไม่มีใครกล้าฟันธงอีกแล้ว แม้ว่า Obama จะยังเป็นต่ออยู่บ้างก็ตาม เพราะมีจำนวน Delegates รวม มากกว่า Clinton ประมาณ 100 เสียง แม้ Clinton จะชนะแต่ก็ยังไม่มากพอที่จะลดระยะห่างของจำนวน Delegates ของทั้งสองคน

ส่วนด้านพรรค Republican ผลการเลือกตั้งใน 4 มลรัฐวันเดียวกันนี้ปรากฏว่า McCain ชนะขาดทุกมลรัฐ และสามารถเก็บจำนวน Delegates เกินครึ่งหนึ่งของทั้งหมดได้สำเร็จในที่สุด Mike Huckabee จึงประกาศถอนตัวจากการแข่งขัน และประกาศสนับสนุน McCain ในช่วงค่ำวันนั้น

ถึงเวลานี้ McCain จึงกลายเป็นตัวแทนพรรค Republican เข้าชิงทำเนียบขาวแน่นอน 100% แล้ว

การแข่งขันภายในที่ยืดเยื้อของพรรค Democrat ในขณะที่พรรคคู่แข่งมีความชัดเจนแน่นอน แม้ด้านหนึ่ง จะสร้างความคึกคักตื่นเต้นให้กับเหล่ากองเชียร์และบรรดาสื่อมวลชน แต่อีกด้านหนึ่ง เมื่อการแข่งขันงวดเข้าทุกขณะ ทั้ง Obama และ Clinton ยิ่งต้องปะทะ และโจมตีกันเองหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ เพื่อชัยชนะ (โดยเฉพาะฝ่าย Clinton ในช่วงหลังเล่นเกมโหดมากขึ้นเรื่อยๆ)

กองเชียร์จึงเริ่มกังวลว่า ทั้งคู่จะมัวซัดกันจนหมดแรง จนไม่เหลือพลังไปสู้กับฝ่ายตรงข้าม ส่วน McCain ก็นั่งอยู่บนภู ดูเสือกัดกันแบบไม่ต้องเหนื่อยแรง นอกจากนั้น หลายคนเกรงว่า ความหนักหน่วงรุนแรงในการหาเสียงอาจสร้างความแตกแยกในพรรคจนทำให้รวมพลังกันไม่ติดภายหลังหาตัวผู้ชนะได้ในอนาคต

ถึงเวลานั้น ต้นทุนที่พรรค Democrat ต้องจ่าย อาจมีราคาสูงถึง 1 ทำเนียบขาว พร้อมดอกเบี้ยอีก 4 ปี ก็เป็นได้

ตีพิมพ์ครั้งแรก: หนังสือพิมพ์ประชาชาติธุรกิจ ฉบับวันที่ 10 มีนาคม 2551

พิมพ์บทความ