การเมืองของไพร่: จากวิกฤตของระบอบทักษิณสู่การก่อรูปของระบอบการเมืองไทยหลังรัฐประหาร ๒๕๔๙
การเมืองของไพร่: จากวิกฤตของระบอบทักษิณสู่การก่อรูปของระบอบการเมืองไทยหลังรัฐประหาร ๒๕๔๙
ผู้เขียน: พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์
- คำนิยมโดย ธงชัย วินิจจะกูล -
พิชญ์แปลว่าผู้รู้ เพี้ยนแปลว่าผิดปกติ ไม่เป็นไปตามมาตรฐาน นอกรีตนอกรอย พิชญ์ที่เพี้ยน คือผู้รู้ที่นอกรีตนอกรอย ผู้เผยแพร่ความรู้นอกกรอบที่เราท่านมักคิดไม่ถึง แต่ในสังคมที่รีดรอยเพี้ยนกันไปหมดอย่างทุกวันนี้ ความรู้ที่หนักแน่นเที่ยงธรรมกลับอาจถูกหาว่านอกรีต ทั้งๆ ที่ความรู้ในกรอบที่ยึดถือตามๆ กันต่างหากที่เพี้ยนกันไปใหญ่แล้ว ความรู้ที่ดูเหมือนนอกรีตนอกรอยอย่างในเล่มนี้ คือคลังสมองที่ชวนให้เราต้องคิด การคิดคือบ่อเกิดของปัญญา
- คำนิยมโดย อรรถจักร์ สัตยานุรักษ์ -
หนังสือเล่มนี้กระตุ้นผู้อ่านให้ทบทวนตำแหน่งแห่งที่ของตนเอง ในสังคมการเมืองที่เคลื่อนย้ายจากจุดที่คิดว่าควรจะเป็นตำแหน่งที่เหมาะสมของ “ความเป็นพลเมือง” ในสังคมการเมืองแบบประชาธิปไตย โดยถูกผลักไสไล่ส่งจาก “ผู้กระทำการ” ที่ซ้อนทับทั้งด้านเศรษฐกิจและวัฒนธรรม ทั้งนี้ ผู้เขียนทำให้มองเห็นความเปลี่ยนแปลงความหมายของตัวตนเรา ภายใต้เงื่อนไขการกำหนดและกำกับของการเมืองที่ไหลเวียนรอบตัวเรา
การได้ทบทวนความเปลี่ยนแปลงในตำแหน่งแห่งที่ทางสังคมการเมือง ย่อมเป็นเสมือนการเปิดแนวทางใหม่ให้เราเห็นทางเดินไปสู่สังคมที่คาดหวัง ซึ่งก็แล้วแต่ว่าใครจะสมัครใจเดินไปทางใด
Afterword
- By Pisanu Sunthraraks -
Subject’s Politics: Living with/in Thailand’s “Post-Thaksin” regime (?)
Referring to theories, their usefulness as well as limitations when applied to pertinent cases being analyzed, Pitch Pongsawat provides a fresh and critical interpretations of challenging topics ranging from populism, the constitution, the recently-ousted TRT regime, independent bodies set up by the law, etc.
He finds that the “people”, whatever it represents, has always been a “contested” object sought by the various competing power groups in order to claim legitimacy for whatever “agenda” they have in mind. In reality, the people, rural as well as urban are similar in that both strive for a “patron” or “benefactor”.
Populism, a widely studied and debated phenomenon, should be viewed as a moment to form a new “historical bloc” in a time when “civil society”, a “once-hot” topic in Thai academic circles, has been superseded by “political society”, bypassing constitutional mechanism along the way.
This collection of essays is a must read for those who want to apply a multi-level and multi-theoretical approach to Thai politics, one that dare to venture beyond the confines of conventional wisdom and practices that we have been quite familiar with over the years.
