ฉันฝันว่า ฉันอยากเป็นทหาร เพื่อคอยปกป้องประเทศไทย ปกป้องพ่อแม่ จากศัตรู ตอนฉันอายุ ๗ ขวบ ฉันฝันอยากเป็นคุณครู เพราะตอนนั้นฉันโดนคุณครูตี ก็เลยอยากเป็นคุณครู เพราะอยากลองตีคนอื่นดูบ้างว่าจะเป็นอย่างไร แต่จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้ฝันว่าอยากจะเป็นอะไรหรอก ฉันก็แค่อยากอยู่เล่นกระต่ายกับเพื่อนตอนพักเที่ยงนานนานเท่านั้นเอง แต่ก็ต้องเข้าเรียนตอนบ่ายอยู่ดี

พอตอนอยู่มัธยม ฉันก็มีความฝันว่า ฉันอยากเป็นนักฟุตบอลโรงเรียน อยากเล่นฟุตบอลเก่ง ๆ จนติดทีมชาติได้ไปแข่งฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย แล้วหลังจากนั้น ฉันก็ฝันอีกว่า ฉันอยากเป็นนักดนตรี แต่ว่าทางบ้าน คุณพ่อ คุณแม่ว่า บอกฉันว่า ถ้าเป็นนักดนตรีแล้วจะไส้แห้ง บอกว่าเป็นอาชีพเต้นกินรำกิน ไม่แน่นอน ไม่เป็นหลักแหล่ง แต่ว่าฉันก็ฝ่าฟันอุปสรรคต่าง ๆ มาได้ ทั้งฝึกซ้อมหนักกับเพื่อน ๆ ในวงดนตรี ต้องซ้อมดนตรีหลังเลิกเรียน และจนสุดท้ายแล้ว ฝันก็เป็นจริงแล้วเป็นครั้งแรก ก็คือวงของเราได้เป็นตัวแทนไปประกวดระดับเขต ชื่อว่า “การประกวดวงดนตรีสตริงคอมโบ้” วันนั้นเป็นวันที่ฉันตื่นเต้นมาก แต่สุดท้ายเราก็เล่นได้ดี แล้วก็ผ่านอุปสรรคความกดดันของกรรมการมาได้จนคว้ารางวัลอันดับ ๒ มาจากเวทีนั้น

แต่เมื่อผ่านความฝันครั้งสำคัญครั้งหนึ่งในชีวิตฉันมาแล้ว ครั้งนั้นอาจจะเทียบไม่ได้เลยกับความฝันครั้งต่อไป เมื่อคุณแม่ของฉันได้เข้าโรงพยาบาล เนื่องจากอาการไตวาย ในตอนนั้นฉันตกใจมาก และเป็นห่วงคุณแม่มาก มีทั้งฝันและหวัง ให้คุณแม่ของฉันกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม และกลับมาอยู่กับฉันที่บ้านเหมือนเดิม จนระยะเวลาผ่านไป การรอคอยก็ทำให้ฉันเกือบที่จะสิ้นหวัง แต่ฉันก็มีหวังเมื่อคุณแม่ฉันเริ่มกลับมาพูดได้รู้เรื่อง ขยับแขนขยับขาได้เกือบปรกติ แค่นี้ สำหรับฉันแล้วนั้นเป็นการสมหวังมากที่สุด แค่นี้ฉันก็เริ่มสบายใจแล้ว ที่ฉันได้รู้ว่าแม่ฉันมีโอกาสที่จะกลับมาผัดข้าวผัดให้ฉันกินและดุด่าฉันเหมือนเดิมแล้ว

ทั้งความฝันและความหวัง กลั่นตัวรวมกับเวลา ออกมาเป็นความจริงให้ฉันได้ชื่นชมมันแล้ววันนี้ ซึ่งฉันเชื่อว่า ถ้าฉันไม่เก็บฝันนี้ไว้ดี ๆ และดูแลมันดี ๆ ฉันเชื่อว่า มันก็จะกลับไปเป็นฝันอีกครั้ง

รักแม่เสมอครับ อยากให้แม่อยู่กับผมนาน ๆ

ด.ช. ณัฐพล เพิ่มพูน อายุ ๒๑ ปี