บทที่ 10 ความรักที่แท้จริง .....ข้อความที่ผมพิมพ์โดยใช้โปรแกรม Microsoft Word ชนิดอักษร ภาษาไทย

ด้วยปัญหาธรรมชาติที่วุ่นวาย พายุ อุทกภัย แผ่นดินไหว จนทำให้ใครต่อใคร ไม่ได้คิดคำนึงถึงเรื่องความรักกันเลย เวลาทั้งหมดตกอยู่กับความวิตก ว่าวันใดพายุจะมาถึง พร้อมกับที่จะพาน้ำหลายล้านลูกบาศก์เมตร ท่วมดินแดนของเรา

ผมกำลังพิมพ์งานวิจัย เรื่อง...วิธีการหาแฟนตัวจริง คิดว่าบทสุดท้ายคือ บทที่ 12 หวังว่าจะเป็นผลงานที่เป็นประโยชน์แก่คนที่แสวงหารักแท้

มิใช่ว่าผมจะไม่รู้สึกเดือดร้อนกับความพินาศที่มาจากภัยธรรมชาติ แต่ผมคิดว่ายังไงเราก็ต้องตายอยู่ดี มะ มะ มันยากที่จะหลีกหนีได้

เมื่อน้ำมาถึง คงท่วมที่นี่หมด เครื่องใช้อุปกรณ์ไฟฟ้าทั้งหมด ไมโครเวฟ เครื่องสแกน เครื่องคอมพิวเตอร์แผ่นบางๆ อันนี้ คงจะเจ๊งไปตามกัน แน่ๆ

แม่บอกให้ผมออกไปซื้อของที่ห้าง พวกอาหารกระป๋อง น้ำดื่ม ของขบเคี้ยว และแพยางสูบลม เตรียมเอาไว้ แม่ไม่ได้อยู่กับผมที่กรุงเทพฯ แต่เธอโทร.มา ......จากบนภูเขาภาคเหนือ หลายๆ คนอยู่ที่นั่น

หากน้ำมา มันก็ต้องเริ่มจากที่ต่ำ แล้วค่อยๆ ขึ้นๆ สู่ระดับสูงขึ้น บนภูเขาคือสถานที่ที่เต็มไปด้วยคน ที่หวังว่าจะจากโลกนี้ไปอย่างช้ากว่าคนที่กรุงเทพฯ

“ไอ้หน้าลิง กะ แก คงมีหนวดรุ่มร่ามไปทั้งหน้า” แม่กล่าว

แม่บอกให้ผม ออกจากบ้าน เธออยากให้ผมออกจากบ้าน แต่ผมไม่....ผมอยู่ในบ้านมาเป็นเวลากว่าสามเดือนแล้ว อาหารก็ยังพอมีอยู่ เป็นแผนการของแม่มากกว่า.....ผมคิดว่าอย่างนั้น เธอเพียงอยากให้ผม เดินออกไปจากบ้าน

เพื่อที่จะให้ผมได้รู้ตัว ว่าตัวเองแปลกประหลาดจากคนทั่วไป 55555 (เสียงหัวเราะ) มันแค่สภาพภายนอกเท่านั้น

สาเหตุคงมาจากคนข้างบ้านช่างสอดรู้สอดเห็น ชอบมาด้อมๆ มองๆ ข้ามรั้วบ้าน แน่ล่ะ ดันโทร.ไปบอกแม่ว่า ผมมีสภาพเป็นลิงเข้าไปทุกที

นี่...ผมคิดว่า ถ้าเธออยู่เฉยๆ คงจะดี ปัญหาและความปวดหัวคงไม่เกิดกับผม แม่โทร.มาหาผมวันละห้าหกครั้ง ในขณะที่ผมกำลังพิมพ์งาน

คนข้างบ้านผม เธอไม่ใช่ใคร แต่เป็นอดีตคนรัก.......

จังหวะที่สมองลื่นไหล มือพิมพ์เร็วพร้อมเท่าความคิด จนผมทึ่งในความสามารถของตัวเอง บางที ผมอยากไปแข่งพิมพ์ดีดเร็ว แต่เดี๋ยวนี้ ผมไม่เห็นที่ไหนเค้าจะจัดประกวดกัน ผมอยากประลองมาก กับใครก็ตาม แต่ขอเฉพาะภาษาไทยเท่านั้นนะ นิ้วของผมเคลื่อนไหวอย่างกระชับมั่นคง เร็ว แม่นยำ ไม่เคยต้องย้อนกลับไปแก้ไข หรือตรวจทานคำผิด บางทีหยุดไม่ได้

ยิ่งเสียงโทรศัพท์ของแม่หายไป ยิ่งทำให้งานพิมพ์ของผมรุดหน้าไปอย่างมาก อีกเพียงไม่กี่บทก็จะเสร็จแล้ว

ขับรถเกียร์ธรรมดา คือความสามารถที่ผมมีอย่างเต็มเปี่ยม การออกตัว จอด เพิ่ม ลดความเร็ว จอดเข้าซอง ขึ้นเนิน เข้าโค้ง จอดในที่แคบ เสียดายอีกแหละ ไม่มีโอกาสได้แข่ง จำได้ว่า ตอนไปสอบใบขับขี่ตลอดชีพ หลังจากทำสอบข้อเขียนเสร็จ การทดสอบของผมกับการขับผ่านเครื่องกีดขวาง ผ่าน....เจ้าหน้าที่ปรบมือกัน

สิบวันผ่านไป

มืด....มืด...ไฟดับมาเป็นเวลาสิบวันแล้ว....... โชคดีที่ไฟแบตเตอรี่ในคอมพิวเตอร์ยังมีเหลือ 40% งานของผมจวนจะถึงบทสรุปเต็มที รู้สึกเปียกที่ฝ่าเท้า แสงจากเทียนไขส่องแสง ผมมองดูน้ำที่ค่อยๆเอ่อขึ้นมาจนถึงหัวเข่า ไงมันมาเร็วอย่างนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ผมเปิดประตู คนข้างบ้านนั่นเอง เธอจูงมือฉุดผมขึ้นเรือยาง ระดับน้ำ ขึ้นเร็วจนท่วมหลังคาบ้าน ลมเย็น พัดแรง

มองไปรอบๆ เพิ่งสังเกตเห็นว่า ไม่มีคน เหมือนไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่แถวนี้เลย ผมเพิ่งรู้จากปากเธอว่าคนอพยพไปหมดตั้งแต่หนึ่งเดือนที่ผ่านมา

ถึงว่า..... แม่ไม่โทร.มาหาเลย ผมนึกในใจ

แพยางที่มีคนอยู่สองคน และอาหารจำนวนหนึ่ง ลอยอยู่บนแผ่นน้ำที่กว้างใหญ่ ดูสวย มืดดำ และน่ากลัวชะมัด