เรื่องหมา หมา (3)
ชูชูคลอดลูกสาวออกมาเพียงตัวเดียว หน้าตาของมันเหมือนกับเจ้าทิมเดี๊ยะ เราตั้งชื่อสาวน้อยคนใหม่ของครอบครัวว่า ชูก้าร์ เป็นแม่น้ำตาลหวานลิ้นที่รูปร่างบึกบึนเป็นพิเศษเมื่อเติบโตขึ้น ถ้าเทียบกับมาตรฐานของแม่ มันก็เป็นเด็กสาวที่ไม่น่าดูเอาเสียเลย
แต่เราก็ได้เรียนรู้ว่า ไม่ใช่แค่คนเท่านั้นหรอกที่ไม่อาจหยั่งรู้ระดับจิตใจหรือตัดสินความดีเลวได้จากรูปร่างหน้าตา แม้แต่หมา ก็เข้าข่ายนี้เช่นกัน
ชูก้าร์เป็นหมาติดแม่ ในทางกลับกันชูชูก็รักใคร่ดูแลลูกของมันอย่างใกล้ชิดผิดกับหมาทั่วไป มันจะผลัดกันเลียหน้าเลียตาให้กัน เล่นด้วยกัน นอนใกล้กัน และแบ่งกันกิน ความอบอุ่นเช่นนี้ทำให้ชูก้าร์เป็นหมาสุขภาพจิตดี มีความมั่นคงในอารมณ์สูง
หมาตัวสุดท้าย ออกจะเป็นสุนัขสตรีที่อาภัพสักหน่อย เพราะดูขี้เหร่ ดวงตาหมอง ขนสีดำเกือบตลอดตัว ยกเว้นขาทั้งสี่ แผงอกและหน้าท้อง แถมตรงต้นคออีกนิดที่เป็นสีขาว เราจึงเรียกมันว่าเจ้า แบล็ค
นังแบล็คเป็นหมาพันธุ์สปลิท แต่ตัวเล็กกว่าปกติ มีนิสัยชอบเรียกร้องความรักความสนใจจากนาย เวลาที่ผมกลับบ้าน มันจะวิ่งจู๊ดแข่งกับหมาตัวผู้ที่วิ่งเข้ามาห้อมล้อมกระโดดทักทายเป็นประจำ แต่ความที่มันตัวเล็กกว่าพวกพ้อง จึงมักจะถูกเบียดออกจากวงล้อมเสมอ บางครั้งผมอดสงสารไม่ได้ที่เห็นมันสั่นหางจนตูดส่าย แต่กลับไม่มีโอกาสแสดงความรักเจ้านายอย่างใกล้ชิด ก็จะก้มไปอุ้มมันยกชูขึ้นเหนือหัว ดูท่าทางมันคงชอบให้ทำอย่างนี้ เพราะเห็นมันยิ้มระริกทุกที
ชีวิตหมาทั้งห้าตัวในบ้าน แม้จะไม่ซับซ้อนเหมือนชีวิตคน แต่มันก็จำลองเอาความเป็นไปพื้นฐานของคนเราไว้เกือบหมด
มีทั้งความรัก โลภ โกรธ หลง ความอิจฉาริษยา และการแก่งแย่งอำนาจ เป็นละครชีวิต (หมา) ที่เราเห็นอยู่บ่อยๆ
ในวัยเยาว์ ผมไม่เคยมองไปข้างหน้าถึงวาระสุดท้ายของชีวิตคนรอบข้าง แม้แต่หมาที่เราเลี้ยง ผมก็มักคิดว่ามันจะอยู่ร่วมกับเราตลอดไป ทั้งๆ ที่วัฏจักรชีวิตของหมาจะสั้นกว่าคนประมาณ 4 เท่า และส่วนใหญ่จะจากไปก่อนวัยอันควรด้วยหลายสาเหตุ ฉะนั้นผมจึงอยู่กับมัน เล่นกับมัน และใช้ชีวิตร่วมกับมันโดยไม่เคยนึกถึงคืนวันที่จะมีชีวิตอยู่โดยขาดพวกมันไปเลยแม้แต่น้อย
แล้วความสะเทือนใจก็มาเยือนพวกเราในเช้ามืดของวันหนึ่ง ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายพรำๆ บางเบา ชูชูนอนสงบนิ่งบนสนามหญ้าไม่ขยับเขยื้อน แม่ผมเดินตากฝนเข้าไปเรียกมัน ก่อนจะเห็นว่ามันไม่หายใจเสียแล้ว
ไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นอะไรตาย เพราะไม่มีบาดแผล และไม่มีอาการบอกล่วงหน้า ผมนึกไปถึงเหตุการณ์ที่มันปกป้องเราจากงูร้าย และคำพูดของผู้ใหญ่เรื่องความแค้นของงู ที่ว่าหากทำร้ายมันแล้วไม่ฆ่าให้ตาย มันจะกลับมาแก้แค้น
...หรือว่าชูชูจะถูกงูพิษลอบกัดเอาเสียแล้ว
ความตายของชูชูสร้างความเสียใจให้กับคนทั้งบ้าน แต่ความเสียใจนี้คงจะน้อยนิดและเทียบไม่ได้กับความโศกเศร้าของเจ้าชูก้าร์ เพราะหลังจากวันตายของแม่ มันเฝ้าแต่เห่าร้องครวญครางด้วยความคิดถึงอยู่หลายคืน ในยามกลางวันก็เซื่องซึมเหงาหงอยไม่ขี้เล่นเหมือนก่อนหน้า
แล้ววันหนึ่ง ชูก้าร์ก็ตายตามแม่ของมันไปอย่างสงบ เราเชื่อว่ามันคงตรอมใจตายด้วยความคิดถึงแม่ซึ่งผูกพันใกล้ชิดกับมันมากที่สุด
และวันนั้นคือวันที่มันสิ้นทรมาน เพราะในที่สุดมันกับแม่ก็ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งเป็นนิรันดร์
เจ้าแบล็คตายด้วยโรคเกี่ยวกับทางเดินอาหาร ก่อนตายมันนอนร้องครางลั่นอยู่ทั้งวัน โดยที่เราคาดไม่ถึงว่าจะรุนแรงถึงชีวิต ถึงวันนี้ผมยังนึกเสียใจที่ไม่นำมันไปหาหมอเสียก่อน เพราะอาจจะรักษาชีวิตมันให้ยืนยาวต่อไปได้
ส่วนเจ้าทิมตายเพราะนิสัยไม่ดูแลสุขภาพร่างกายของตัวเอง ชีวิตในช่วงท้ายมันกลายเป็นหมาสกปรก ไม่ยอมอาบน้ำรักษาความสะอาด และจะกัดทุกคนที่คิดจะลากมันไปสัมผัสน้ำ
สามสีอยู่กับเราถึงสิบกว่าปี และตายเพราะความชรา เป็นหมาอายุยืนที่มีชีวิตอยู่จนสิ้นอายุขัย
บ้านเราไม่เคยเลี้ยงหมาอีกเลยนับจากนั้น เพราะเป็นคำขาดจากพ่อ
แต่เหตุผลลึกๆ ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำขาดนี้ คือความรู้สึกของพ่อที่แอบพูดกับแม่ว่า
“เวลามันตาย อั๊วเห็นแล้วสงสารมัน”
