ในร้านกาแฟแห่งหนึ่งใกล้สวนดุสิต,

14 กันยายน 2547

คุณครับ,

ผมไม่กล้าพูดชื่อของคุณ ผมกลัวอำนาจของคุณ แต่ผมเพิ่งได้อ่านงานที่คุณเขียนถึงตัวเองเป็นครั้งแรก ทำให้ผมได้ค้นพบตัวตนของคุณที่ต่างออกไป และอยากเขียนจดหมายถึงคุณในฐานะที่คุณเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง คนที่มีเลือดเนื้อ จิตวิญญาณ คนที่มีจริตจะก้าน คนที่รู้จักจงเกลียดจงชัง รู้จักแก้ตัว รู้จักควบคุมสถานการณ์ รู้จักเล่นการเมืองอย่างชาญฉลาดบ้างไม่ฉลาดบ้าง และรู้จักทุกซอกมุมของความเป็นมนุษย์

เอาเป็นว่า คุณเป็นมนุษย์ที่อยู่ในจินตนาการของผมก็แล้วกันนะครับ เพราะถึงอย่างไร ผมก็ไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักกับคุณ ถือเสียว่า ประวัติของคุณที่ผมได้อ่าน ผมได้อ่านในโลกแห่งความฝันก็แล้วกัน

ผมเคยคิดเอาไว้ว่า ภาพของคุณที่ผมเห็นจากภายนอก น่าจะเป็นภาพลวงตา คุณไม่น่าจะมีชีวิตที่สุขสบายอะไรนัก ดูเผินๆ คุณเป็นคนยิ่งใหญ่ มีอำนาจบอกใครให้ทำอะไรก็ได้ ซึ่งดูเหมือนคนอื่นๆก็จะเชื่อตามภาพลวงตาของคุณด้วย

แต่ภาพลวงตาก็น่าจะเป็นเพียงภาพลวงตาใช่ไหมครับ ผมตั้งสมมุติฐานของผมไว้ว่า ยิ่งคนเราร่ำรวยมากเท่าไหร่ มีอำนาจวาสนามากเท่าไหร่ ผลพวงของมันก็จะคือความวุ่นวายหาความสงบสุขมิได้มากเท่านั้น ซึ่งกรณีของคุณก็น่าจะเป็นอย่างนั้นใช่ไหมครับ

อย่างไรก็ตาม ผมได้แต่ตั้งสมมุติฐาน และยังหาหลักฐานมาประกอบความคิดของตัวเองไม่ได้ กระทั่งได้อ่านสิ่งที่คุณเขียนไว้

ผมพบว่า ในความเห็นของคุณ ผู้คนแวดล้อมตัวคุณช่างวุ่นวายเสียนี่กระไร มีตั้งแต่คนที่คุณคิดว่าตอแหล (คุณใช้คำคำนี้เลย) คนที่คุณคิดว่ามักใหญ่ใฝ่สูง คนที่คุณคิดว่าเอาแต่อำเภอน้ำใจตัวเองและใช้ความรุนแรงตัดสินปัญหา

ที่จริงทุกคนในแวดล้อมของคุณ ล้วนแล้วแต่เป็นวงศาคณาญาติของคุณทั้งสิ้น ทว่าอาจเป็นเพราะครอบครัวของคุณมันใหญ่เกินไปกระมังครับ จึงทำให้คุณไว้วางใจใครแทบจะไม่ได้

เรื่องแปลกสำหรับผมก็คือ คนที่คุณดูเหมือนจะตั้งป้อมรังเกียจรังงอนที่สุด กลับเป็นน้องชายของคุณเอง

ตอนที่พ่อของคุณใกล้จะตาย คุณเล่าไว้ว่า แทนที่น้องชายของคุณจะรีบมาดูใจ เขากลับเฉยๆ จนคุณต้องให้คนไปตามตัวมา เมื่อมาเจอหน้ากันแล้ว แทนที่เขาจะห่วงใยพ่อ น้องชายของคุณกลับบอกคุณว่าควรจะคิดวางแผนทำเรื่องอะไรสักอย่างสองอย่างเพื่อแข่งขันกับพ่อ ไม่ให้แพ้พ่อ เพราะพ่อของคุณเป็นคนที่คนอื่นๆรักมาก

คุณเขียนบันทึกไว้ด้วยว่า น้องชายคนนี้ของคุณ ใครๆก็ตื่นเต้นกันว่าเป็นคนฉลาดหลักแหลมกว่าคุณ ที่สำคัญก็คือ คุณบ่นอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า แม่ของคุณรักน้องชายของคุณมากกว่าคุณนัก ถ้าเมื่อไหร่มีเหตุที่คุณกับน้องชายต้องทะเลาะทุ่มเถียงกัน แม่ก็จะตัดสินให้คุณแพ้ทุกครั้งไป

คุณวิเคราะห์น้องชายของคุณต่อไปอีกว่า เพราะเมื่อยังเด็กอยู่ น้องชายของคุณได้รับการสนับสนุนในรูปแบบนี้ เมื่อโตขึ้น น้องชายของคุณจึงไม่วายคิดเอาเปรียบคุณอยู่ตลอดมาในทุกเรื่อง คุณจึงค่อนขอดน้องชายของคุณอยู่เสมอในบันทึก ตั้งแต่เรื่องพ่อของคุณให้น้องชายไปเมืองนอกแทนที่คุณจะได้ไป (ทั้งที่คุณให้น้องชายไปขอให้), เรื่องความมักใหญ่ใฝ่สูงของน้องชายคุณ, เรื่องการเอาแต่ใจตัวเองของน้องชายคุณต่างๆนานา

ผมคิดว่า นี่เป็นมีความสัมพันธ์ของพี่กับน้องที่สามัญมากเหลือเกิน

พูดกันตรงๆนะครับ ผมคิดว่าคุณมีปมปัญหาบางอย่างกับน้องชายคนนี้ ซึ่งถ้าหากหาหนทางแก้ไขกันได้เสียตั้งแต่ต้นมือ บางทีคุณก็อาจไม่ต้องเสียน้องชายคนนี้ไปตลอดกาล

พูดตรงๆอีกครั้ง ผมคิดว่าแม่ของคุณคงเป็นคนโบราณที่เข้าใจเรื่องละเอียดอ่อนบอบบางในความรู้สึกของคนอย่างคุณไม่ได้ ท่านอาจเป็นผู้หญิงเก่งที่ช่วยรับภาระจากพ่อของคุณได้มาก แต่แน่นอน, ในกรอบความคิดของท่าน ผู้ชายที่อ่อนไหวแบบคุณ มีวิธีคิดแบบคุณ และมีวิถีชีวิตแบบคุณ, ไม่มีอยู่ในโลก

แต่จะว่าไปทำไมมี แม่ของคุณเองก็ต้องระแวงระวังเรื่องของตัวเองน้อยอยู่เสียเมื่อไหร่ ด้วยความที่ครอบครัวของคุณเป็นครอบครัวใหญ่ แม่ของคุณจึงต้องใช้ทุกวิถีทางในการรักษาอำนาจที่มีอยู่ไว้ พ่อของคุณเป็นคนโบราณ ท่านจึงมีภรรยาหลายต่อหลายคน ใครเป็น ‘เมียเอก’ ได้ ต้องถือว่าเป็นผู้หญิงที่เก่งกาจและ ‘ร้าย’ ไม่ใช่ย่อย ซึ่งแม่ของคุณก็ทำได้ แน่นอน, ข้อหนึ่งเป็นเพราะคุณเป็นลูกผู้ชายคนโตที่เหลืออยู่ จึงทำให้แม่ของคุณได้ ‘ขึ้นหม้อ’ ในสายตาของพ่อ

คุณก็คงคำนึงถึงข้อนี้อยู่ และคงอดคิดไม่ได้ว่า เมื่อเป็นเช่นนี้ แม่ก็น่าจะรักคุณมากกว่าคนอื่นสิ ครั้นเมื่ออย่างไรๆ แม่ก็ดูเหมือนจะรักน้องชายของคุณมากกว่า ทั้งที่เขาทำเรื่องผิดจารีตของครอบครัว คือไปแต่งงานกับคนเผ่าพันธุ์อื่น แต่ที่สุดแล้ว แม่ของคุณก็ยังรักและให้อภัยน้องชายอยู่ดี

มันคงเป็นปมปัญหาสำหรับคุณอยู่ไม่น้อย

ผมไม่รู้ว่า ปมปัญหานี้หมดไปหรือไม่ เมื่อน้องชายของคุณเสียชีวิตหลังแม่ของคุณเสียชีวิตไปไม่นาน เพราะบันทึกของคุณที่ผมได้อ่าน ยังมีไปไม่ถึงตอนนั้น แต่ถ้าหากจะให้คาดเดา ผมคิดว่าปมปัญหานี้น่าจะยังคาราคาซังอยู่ในใจคุณ และพูดตรงๆนะครับ มันน่าจะยิ่งทวีขึ้นด้วย ผมคิดว่าคุณคงอดสงสัยเหมือนคนอื่นๆไม่ได้ ว่าเพราะเหตุใด น้องชายของคุณจึงเสียชีวิตอย่างกะทันหันและมีเงื่อนงำ หลังจากแม่ของคุณเสียชีวิตไปไม่นานเท่าไหร่นัก

คุณคงเสียใจน่าดู แต่ในความเสียใจนั้น ผมเชื่อว่าคงมีความโล่งใจปะปนอยู่บ้าง

ที่จริง บันทึกของคุณเล่มนี้ คุณเขียนเอาไว้ในคำนำว่า ได้จัดทำขึ้นเพื่อมอบให้คนคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนที่คุณสนิทสนมด้วยอย่างที่สุด คุณถือว่าเขาเป็นเพื่อนที่ไว้วางใจได้ และใกล้ชิดกับคุณมากที่สุด แม้กระทั่งชื่อของเขาที่คุณตั้งให้ ก็ยังมีชื่อของคุณเข้าไปปะปนอยู่ด้วย ซึ่งแสดงให้เห็นว่า คุณผูกพันกับเขามากถึงเพียงไหน

หลายคนบอกว่า เพื่อนของคุณคนนี้เป็นหนุ่มรูปงาม เอาเถิดครับ ความงามย่อมอยู่ในสายตาของผู้มองดังที่เชคสเปียร์ว่าเอาไว้ เพราะสำหรับผม เมื่อได้เห็นภาพเขา เขาดูเป็นชายหนุ่มนิสัยดี น่าคบหา น่าไว้วางใจคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ถึงขั้น ‘รูปงาม’ ดังที่เล่าลือกัน

ที่จริง คุณถูกกะเกณฑ์ให้เลือกคู่มาตั้งแต่ยังหนุ่ม แต่คุณก็ใช้ข้ออ้างต่างๆบ่ายเบี่ยงไปเรื่อยๆ เริ่มตั้งแต่ไม่อยากแต่งงานกับคนที่เป็นวงศาคณาญาติ ด้วยข้ออ้างว่าไม่อยากได้น้องสาวเป็นเมีย ไล่ไปจนถึงคนที่แม่ของคุณมองๆไว้ให้คุณนั้นเป็นฮีสทีเรีย เป็นต้น ที่สุด คุณก็เลยไม่ได้แต่งงานเกือบตลอดชีวิต มาแต่งงานเอาก็เมื่ออายุเลยสี่สิบปีไปพอสมควรแล้ว ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของหลายๆคน จึงเป็นภาพคุณสนิทสนมใกล้ชิดกับเพื่อนผู้ชายมาตลอด ซึ่งจะว่าไป นี่เป็นข้อเท็จจริงอย่างหนึ่งที่ใครๆก็แลเห็นได้ชัด จนคนที่เป็นเกย์บางคนและกลุ่มองค์กรที่ทำงานเกี่ยวกับเกย์บางแห่งในปัจจุบัน ถึงกับยึดถือให้คุณเป็นไอคอนของพวกเขา เวลาจะทำกิจการอะไรสำคัญๆ ก็ถึงขั้นเริ่มต้นกันที่รูปปั้นของคุณ

ผมคิดว่า ถ้าคุณเป็นเกย์จริงๆ ปมปัญหาของคุณก็น่าจะมีที่มาที่ไปที่ชัดแจ้ง เพราะธรรมดาสังคมยุคโบราณ ใครๆก็ย่อมนิยมคนที่มีบุคลิกลักษณะและวิธีคิดแบบผู้ชายให้เป็นผู้นำ แม่ของคุณไม่มีวันเข้าใจได้หรอกว่า คุณกำลังคิดอะไรอยู่ เท่าที่ผมดู แม่ของคุณมีความเป็นผู้ชายอยู่ในตัวสูง เด็ดขาด และรู้จักใช้อาวุธ คือความเป็นผู้หญิงของท่านในการจัดการปัญหาต่างๆ แต่ใช้ในลักษณาการของผู้ชายคนหนึ่ง เมื่อเป็นเช่นนี้ แม่ของคุณย่อมนึกนิยมน้องชายของคุณมากกว่า และเข้าใจความอ่อนไหวในตัวคุณได้น้อยกว่า นั่นน่าจะทำให้คุณตั้งป้อมรังเกียจน้องชายของคุณได้ไม่ยากนัก

ผมอยากเขียนถึงคุณ เพราะอยากบอกคุณว่าคุณทำให้ผมเข้าใจความซับซ้อนของชีวิตคุณได้มากขึ้นผ่านบันทึกของคุณ คนอื่นๆอาจทำได้เพียงมองคุณอยู่ห่างๆ จะเขียนถึงคุณ ก็เขียนอ้อมๆ ไม่กล้าล้วงลึกเข้าไปในชีวิตคุณ แต่เมื่อเป็นบันทึกที่คุณเขียนถึงตัวคุณเอง จึงทำให้ผมได้เห็นความซับซ้อนในชีวิตและความคิดความรู้สึกของคุณ

ผมคิดว่าตลอดชีวิตของคุณ คุณไม่ค่อยมีความสุขนัก แต่คุณก็ชอบตำแหน่งแห่งหนที่คุณอยู่ไม่ใช่น้อย จนยอมแลกความสุขแห่งชีวิตเพื่อรักษาตำแหน่งแห่งที่นั้นเอาไว้

แต่ผมอาจจะผิดก็ได้ใช่ไหมครับ

จากผม-คนที่เปรียบเสมือนฝุ่น

พิมพ์บทความ