- บุญชิต ฟักมี -

น้องๆ ตราขาวขวด โซดาครึ่งโหล เบียร์เหรอ ? ไม่เอาว่ะ พวกเราไม่กิน

เฮ้ย พวกนายรู้จักป๋าฉันกันป่าว ไหนยกมือสิ เอ้อ เห็นป้ะ ไอ้ท่อกก็รู้จัก ไอ้กระต่ายน้อยก็พยักหน้า แปลว่าป๋าฉันนั้นดังพอสมควรนะเนี่ย ดีกว่านักการเมืองบางคนแถวๆบางบอน ที่ลูกตัวเองยังจำไม่ได้เลยว่าใครเป็นพ่อ ต้องคอยไปถามคนตามผับตามเธค

อะไรนะ ป๋าฉันให้แกหาโปรเจ็คขายขี้ ? โอ้ย เด็กๆว่ะเพื่อน ถ้าเทียบกับวีรกรรมที่แกก่อ “อำ” ทำเข็ญกับสมาชิกในครอบครัวแล้วนี่ เรื่องแค่นี้แทบนับเป็นผลงานไม่ได้ด้วยซ้ำ

อยากฟังเหรอวะ ... ได้... เฮ้ย ใครอย่าทะลึ่งเอาไปฟ้องป๋าข้านะเฟ้ย

เรื่องที่หนึ่ง ครั้งหนึ่งเราไปเที่ยวฮ่องกงกันสี่คนพ่อแม่ลูก (สอง) เย็นวันหนึ่งเราจะไปกินข้าวกัน ฉันกับป๋าลงมารอกันที่ล็อบบี้ตั้งนานแล้ว แต่แม่ฉันยังแต่งตัวไม่เสร็จ รอแล้วรอเล่า รอจนป๋ารมณ์เสีย สักครู่แกก็ไปขอใช้โทรศัพท์ภายในของโรงแรม

กริ๊งๆๆๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องพัก แม่ฉันรับ

“เฮลโหล” แม่ฉันตอบรับด้วยภาษาอังกฤษหนึ่งในสามร้อยคำที่แกรู้

“ฉี่หวา ตุงฟังกวงพ้วย จูล่งเลี๊ยะพะลิโป้ เฮียเฉาเก๋าอ๋า ?” ปลายสายอีกด้านระรัวมาเป็นภาษาจีน ที่ไม่มีคนจีนภาษาใดฟังออก

“ฮะ เฮลโหล ฮู อาร์ยู ดิสอิส เอ่ รูม นัมเบอร์ ทูฮันเดรท ไฟว์” แม่ผมละล่ำละลักตอบ

“กี่อ๋า ? ตงเฮงปู๋เจียวโกหล่าย เกี๊ยมไฉ่ เจี๊ยะปึ้ง หอ ฮ่อ” เสียงอีกฝ่ายยังพยายามชวนคุย

“แคน ยู สะปิ๊ก อิงลิช” แม่ผมร้องถามด้วยเสียงอันแสนวิตก

“อั้งม่อ อั๊ว บ่อ มิไก๊ น่อ ลื้อเจี๊ยะหนำเลี๊ยบ ติ๊กก่ออ้ะ”

...

ไม่ถึงนาทีต่อมา แม่ผมลากน้องคนเล็กถูลู่ถูกังลงมาจากห้องพัก ละล่ำละลักบอกป๋าว่า “นี่ๆ มีคนจีนที่ไหนก็ไม่รู้โทรไปห้องเรา”

ป๋าปล่อยหูโทรศัพท์แล้วหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง....

..................................................

อย่างที่รู้ว่าป๋าผมพูดภาษาอังกฤษเก่ง และใช้ภาษาไทยได้ดี จนสอนหนังสือได้ แต่ป๋ายังมีความสามารถด้านภาษาที่เหลือเชื่อ

ตอนที่ผมเตรียมเรียนภาษาฝรั่งเศส เพื่อจะมาเรียนที่นี่ ป๋ามักจะชวนผมคุยเสมอ ในตอนที่ขับรถพาไปเรียนพิเศษ ประมาณว่า ถ้าจะพูดอย่างนั้น ถ้าจะตอบอย่างนี้ จะว่าเป็นภาษาฝรั่งเศสได้ว่าอย่างไร

ครั้งหนึ่งป๋าถามว่า “ประโยคนี้แปลว่าอะไร ... T’as mond du voir non bonne le bien”

ผมคิดหัวแทบแตก “ไม่รู้อ่ะ ป๋า”

ป๋าหัวเราะก๊าก “ก็ “ตามองดูวัว นอนบนระเบียงไง”

เออ นั่นสิเนาะ ...

อันที่จริง ผมตกหลุมพรางวิชาฝรั่งเศสของป๋าครั้งนี้เป็นรอบที่สองแล้ว หลังจากแกอำว่า หนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสเล่มหนึ่ง ประสบความสำเร็จมากในประเทศไทย ยอดพิมพ์บางวันสูงกว่าไทยรัฐเสียอีก คือหนังสือพิมพ์ “Le Bien !” ... เลอ เบียง หรือ “เรียงเบอร์” ไงเพ่... เรียงเบอร์ไหมครับ เรียงเบอร์...

..................................................

บางทีการอำของป๋านั้น ออกไปทางหลักวิชาการมาก เนียนชนิดที่ว่าใครตั้งสติไม่ดี จะถูกอำหัวปักหัวปำไปตามๆกัน

บ้านเรานิยมอ่านหนังสือนิยายชุดนักสืบ ของ อากาธา คริสตี้กันมาก ในห้องสมุดของบ้านต้องอุทิศชั้นหนึ่งชั้น เพื่อวางหนังสือชุดของอากาธา คริสตี้

วันหนึ่ง ป๋าเล่าให้ฟังว่า อากาธา คริสตี้ จริงๆแล้วเป็นคนอังกฤษเชื้อสายอินเดีย มีชื่อเป็นภาษาฮินดูว่า “อกฐา กีรติ”

อย่าลืมนะครับ ... พ่อผมเป็นนักอ่านตัวยง พูดอย่างนี้ใครก็เชื่อ คนที่ตกเป็นเหยื่อ คือคุณนายแม่ที่น่าสงสารของผมนั่นเอง

แม่เอา “องค์ความรู้” ที่ได้จากป๋านี้ ไปถ่ายทอดให้เพื่อนฝูง ลูกศิษย์ ฟัง เป็นเวลาเกือบห้าปี ป๋าถึงจะเฉลยว่า เรื่องที่เล่าไปนั้น อำล้วนๆ เลย

จำได้ว่าแม่โกรธมาก ไม่ยอมคุยกับป๋าเป็นเวลาห้าวัน ในข้อหาที่ทำให้หน้าแตกแบบหมอไม่รับเย็บ ต่อหน้าธารกำนัล

..................................................

บ้านเราชอบติวหนังสือกันในรถ วันหนึ่งน้องสาวคนกลางผมต้องสอบวิชาอะไรสักวิชาก็ไม่รู้ ที่จำต้องจำว่า นักคิดคนสำคัญทั้งไทยและเทศ คิดและเขียนหนังสือ อะไรบ้าง

ขณะที่ขับรถไป ป๋าก็ยิงคำถามให้น้อง

“แมคคีอาเวลี ?”

“เขียนเรื่อง “เจ้าชาย” เกี่ยวกับเรื่องการใช้อำนาจรัฐของผู้ครองอำนาจ” น้องผมตอบ

“ฌ็อง จาร์ก รุสโซ ?”

“เขียนเรื่อง “เจตนารมณ์ของกฎหมาย” พูดเรื่องอำนาจอธิปไตยว่ามาจากไหน” น้องผมยังแม่น

“อังตวล แซง เต็ก ซูเปรี ล่ะ ?”

“เขียนเรื่องเจ้าชายน้อย”

“จิตร ภูมิศักดิ์ ?”

“โฉมหน้าศักดินาไทย”

“ป. อินทรปาลิต เอ้า”

“สามเกลอ พล นิกร กิมหงวน”

“บุญชิต ฟักมี”

“ตีความตุลากวน”

ป๋านิ่งไปสักพัก

“วุฒิชัย แจ่มฉิว”

คราวนี้น้องผมอึ้ง “คนนี้ไม่รู้จักจริงๆอ้ะป๋า”

“เฮ้อ” ป๋าผมถอนหายใจด้วยความสลด “การอ่านหนังสือมากๆ นั้นก็ดีอยู่ แต่อย่างไรก็ตาม ควรเงยหน้าขึ้นมาดูโลกกว้างเสียบ้าง คำถามของป๋ากี้ ถ้าเพียงเงยหน้าขึ้นมา มองไปข้างหน้าก็จะรู้...”

น้องสาวผมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ มองไปข้างหน้า พบว่าป๋ากำลังขับรถตามรถเมล์สาย ปอ. 29 คันหนึ่ง...

ชื่อพนักงานเก็บสตางค์ (พกส.) ของรถคันเมล์นั้น คือ

“นาย วุฒิชัย แจ่มฉิว”

.................................................